Geowyns

House M.D.

2012-01-25T18:31:00.003+02:00

L&M, Mecnun, Sedef, Şirin.

2012-01-25T01:57:00.001+02:00

Aslında bunu yazmak istemiyordum, sadece Yazgülü'ne anlattım çünkü linç edilmekten ürküyorum. Ama bu tür durumlarda bir kenara vakitlice not düşmek iyi oluyor. Basit bir dizi de olsa, tarihi bir olay da olsa o an ne düşündüğün ileride kendin için çok kıymetli olabiliyor. Yani kendim için yazıyorum bunu, kimseyle inatlaşmak filan değil derdim.

40. bölüm bittiğinde, herkes "Mecnun nasıl Sedef dururken Şirin'i sever?" diye çıldırdı -literally-.

Şimdi zaten çoğu erkeğin etrafında Sedef gibi kızlar varken Şirin klasmanındaki kızlara aşık olduğu bir gerçek. Çevremde de bunun örneklerini görüyorum.
Ayrıca bunu sadece erkeklere yıkmak da yanlış. Kızlar da kendisine benzeyen, "müdür naber" dediği adamlara aşık olmuyor.
Sedef içten içe Mecnun'u seviyorduysa da, çocuğu neredeyse kelime anlamıyla itin götüne soktu. Her fırsatta ya azarladı, ya dalga geçti. Mecnun'un kıza yakınlaşma ihtimali vardıysa bile, Sedef hep Mecnun'u itti. Hatta bence masal çiçeğini Mecnun Sedef'e vermeye bile niyetlendi ama çocuk anlatırken Sedef hiç sallamadı, "He kesin öyle olmuştur" şeklinde bir tavrı vardı. Ondan vazgeçti. Sanki.
Şirin, Leyla'ya (eski, asıl, orijinal Leyla) Sedef'ten kat kat daha fazla benziyor. Eğitim düzeyi, ailesinin gelir seviyesi, güzelliği, görüntüsü, genel kültürü, Mecnun'un espri anlayışına çok da ortak olmaması... Zaten belki de Leyla'ya bu kadar benzediği için Mecnun ona aşık oldu, ya da olduğunu sandı; bunu Mecnun, hatta daha ziyade Burak Aksak bilir. Benim gelmeye çalıştığım nokta ise şu: Mecnun'un Şirin'e aşık olmasında çok sinirlenecek ya da şaşılacak bir şey yok. Mecnun ilk defa yapmıyor bunu.
"Sedef gibi kıza bu yapılır mı?", "O bunu hak etmiyor" gibi yorumlara gelecek olursak... Ben kendimi eğitim seviyesini dışarıda tutarsak Sedef'e daha çok benzetiyorum. (Hatta aslına bakarsanız ben kendimi direk Mecnun'a benzetiyorum ya neyse.) Zaten bu diziyi hep Sedef'e benzeyenler izliyor. Şirin'ler çok izlemiyor bu diziyi. Aşk üçgeninin ortasında Leyla varken, Arda dışlanmıştı ve Mecnun bize benzeyen taraf olduğu için çok da üzülmemiştik. Bu sefer bize benzeyen ortada kaldı, onun dışında değişen bir şey yok. Kısacası demek istediğim: Aaaaarda dışlanınca bir şey yok, Sedef dışlanınca aauuuuuuuuv!

Sadede geleyim: Ben 40. bölüm bittiğinde çok da memnun olmamakla birlikte o kadar sinirli değildim. Tabi 42. bölüm bitince sinirlendim, çünkü Mecnun hakikaten kendisi olmaktan çok ayrıldı. Sedef'le dalga geçmeye başladığında zaten bozulmuştum ama İsmail Abi'nin kalbini kırması ve ısrarla "Ne oldu, anlamadım ben?" tavrı iyice sinirlendirdi tabi.

Sanmıyorum ki bu mesele uzasın. Mecnun bu bölüm İsmail Abi'mizin gönlünü alır. Zaten Şirin'le araları da bir türlü tam olmuyor, Mecnun akü izleyen bir adam oldu, aşk olsun, o öyle bir aşık mı? Sedef'in kalbini kırdığını fark ettikten sonra, ve kendisinden de hoşlandığını bildiği için, onun hakkında ciddi ciddi düşünür; adının Leyla olduğunu da öğrenince aklı çıkar. Tahminim bu yönde.

p.s. Fotoğrafta Mecnun'un giydiği gömleğin nasıl hastasıyım belli değil. Zaten genel olarak kırmızı kareli gömleklere zaafım var, ama bunun ayrıca hastasıyım. Takıntı haline geldi. Gören, duyan haber versin, erkek gömleği de olsa almayı planlıyorum.

Cry Baby Cry

2012-01-24T17:59:00.000+02:00

Ben normalde öyle bir şey izlerken kolay kolay ağlamam. Yani tabi ki ağlarım, ruhsuz bir manyak değilim ama kendimi ağlamam klasmanına sokmamın sebebi, hemcinslerimle bir şey izlerken hepsinin ağladığı çoğu sahnede benim ağlamanın yakınına bile yaklaşmamam. Üstte videoda görülen Leyla ile Mecnun'un son kısmında ağlamamın sebebi aslında Mecnun'dan ziyade İsmail Abi'min düştüğü durum. Leyla ile Mecnun'da zaten gardım tamamen düşüyor, ne zaman canım istese, sahnenin ağlatmasından bağımsız ben ağlıyorum. Bölümün yorumuna hiç girmiyorum. Az evvel 50/50'yi izledim. Filmin konusunu ve kah güldürüp kah ağlattığını biliyordum ama yine de beklediğimden iyi çıktı çünkü bu tür hastalıkları konu eden birçok filmin aksine çok doğal anlatmışlar durumu. Seyirciyi zorla ağlatalım çabası yok. Açıkçası çevresinde kanser hastası olanların da anlayabileceği gibi, gerçek hayat olmuş işte film. Çünkü hayatınızda böyle ciddi bir hastalık olsa bile 7/24 Yaprak Dökümü tandanslı bir hayat yaşamıyorsunuz. Azıcık spoiler olacak belki ama çok değil: Ben en çok Adam'ın anesteziyi aldığı anda perişanladım. O ana kadar ağlamayan seyirciliğimden ödün vermedim, yer yer gözlerim dolsa da durdum ama anesteziyi alıp, panikleyip, o kadar çemkirdiği annesine muhtaçlaştığı, çaresizleştiği an ben de çok kötü oldum. Ve tabi ki ameliyathaneye götürülürken. Buralar bilhassa çok sevdiği biri ameliyat olan seyircinin ekstra gözyaşı dökeceği sahneler tabi.

Joseph Gordon-Levitt, sen ne tatlı, ne yetenekli, ne minnoş bir aktörsün/adamsın yahu. "Varlığı filmi konusundan bağımsız izlemeye yeten aktör/aktris" listemde bayrağı o taşıyor, her gücü o aşıyor!

Movie List

2012-01-16T15:31:00.001+02:00

Çarşamba günü finallerim bitiyor, kısmetse perşembe akşamı Mersin'deyim. Sömestr için to-do list aslında tek madde: "Tez". Ama bir yandan film izlemek istiyorum, sonuçta 7/24 ders çalışmayacağımı biliyoruz. Ben şimdi şuraya Golden Globe referanslı bir film listesi* yazayım, motivasyon olur.

~~50/50~~
~~A Dangerous Method~~
The Artist
~~Beginners~~
~~Carnage~~
The Descendants
~~Drive~~
~~The Help~~
~~Hugo~~
The Iron Lady
J. Edgar
Moneyball
My Week with Marilyn
War Horse
Young Adult

Tam da 15 film oldu. Güzel.

*In alphabetical order.

Happiness Is A Warm Gun

2012-01-16T00:18:00.001+02:00

Bang bang, shoot shoot.

*14 Ocak 2012 Galatasaray - KDÇ Karabükspor maçı,

peş peşe 9. galibiyet (kupa maçıyla 10);

liderliğe devam.

2011'in En İyi 10 Filmi

2012-01-15T02:58:00.001+02:00

Açıkçası başlığı görünce heyecanlanan sinemaseverler varsa baştan söyleyeyim, hayal kırıklığına uğrayacaksınız çünkü ben de uğradım. Altyazı'nın okurlarından en iyi 10'larını seçmesi için verdiği film listesinden izlediğim film sayısı o kadar düşük ki moralim bozuldu. Sonra Gülşen'le muhabbetini ede ede kendi listelerimizi yaptık. Onunki burada. Benim listeme gelecek olursak...

10. Behzat Ç.: Seni Kalbime Gömdüm

Aslında tek başına bir film olarak bakınca ilk 10'a giremeyebilirdi ama sonuçta Behzat Ç. bu. Gün sayarak bekledik. Harun faktörü de tereddütlerimi gidermek için bir diğer önemli sebep.

9. The Ides of March

Siyasi bir filme giderken hem beklentisi düşük olan hem de kendini hafiften salak hisseden tek seyirci değilimdir muhtemelen, ama bu film her yönden tatmin edici.

8. Kaybedenler Kulübü

Hikayesi ne olursa olsun, beni düşünmeye iten filmleri seviyorum. Bu da onlardan biri. Üzerine saatlerce sohbet edilesi filmlerden. Seveni kadar sevmeyeni de var ama ben seviyorum. Yiğit Özşener yeter.

7. 127 Saat

Bloga bu filmle ilgili daha önceden yazmıştım zaten. Çok üzerine laf söylenecek bir film değil, filmi hatırlarken bile kanım çekiliyor. James Franco'nun sayesinde filmin sınıf atladığını düşünüyorum açıkçası.

6. Eyyvah Eyvah 2

Sinemada iki defa izledim. İlkinde zaten nefessiz kalana kadar güldüm, yanımda çok sevdiğim arkadaşlarımın olmasının da etkisiyle. Gülmek bulaşıcı malum. İkinci gidişimde hem ikinci olması, hem de ailemin yanında olmam sebebiyle o kadar gülmem sandım ama yine güldüm. Hatta daha yapılmayan espriye yapılacağını bildiğim için önden güldüm. Memlekette yapılan en güzel işlerden.

5. Bizim Büyük Çaresizliğimiz

Filmi geçtiğimiz Perşembe izledim. Kitabı okumayan bir arkadaşım o kadar sevmediğini söyledi, anlarım. Kitabı okur okumaz izleyen bir diğer arkadaşım da sevmediğini söyledi, onu da anlarım. Ama ben kitabı ana hatları dışında unuttuğum için filmden fazlasıyla keyif aldım. Zaten benim için her yönden özel bu kitap/film. Hepsi.

4. Midnight in Paris

Filmi Woody Allen sinemasının geneline bakarak beğenmeyenler oldu, hak veriyorum ama; sürekli bir yazar/yönetmen/karakter ile ilgili "Bununla tanışsam ne olurdu?" obsesyonunda bir insan olduğum için, film bana beni anlatıyordu bir nevi. Gerçi ana karakter ben olsaydım bu yazarların yanına gitmezdim, orası kesin.

3. The King's Speech

Her şeyiyle güzel filmler vardır ya, sadece bir yönüyle övemezsin. Oyuncular, kurgu, senaryo, yönetmen, kostüm, dekor... Bu işte o filmlerden biri. Her ne kadar Oscar'da Inception'ı destekliyor olsam da The King's Speech'in de sonuna dek hak ettiğini kabul ediyorum. Hoş, etmesem n'olur.

2. Black Swan

Bu filmin, herhangi birinin üzerinde bıraktığı etkiyle, asabı bozuk, hasta, kış günü gecenin bir yarısı yapayalnız evde otururken izleyen genç bir kadının üzerinde bıraktığı etki; takdir edersiniz ki çok farklı. Ve evet, o genç kadın benim.

1. Bir Zamanlar Anadolu'da

Üstte Eyyvah Eyvah 2 için, "memlekette yapılan en güzel işlerden" dedim ya... Bu sanırım "memlekette yapılan en güzel iş".

Ankara

2012-01-12T22:58:00.001+02:00

Kitabı yazın okumuştum. Altını hiç çizmedim, her şeyi çizesim geldi çünkü. Bir daha okuduğumda çizeceğim. Filmi henüz izledim. Beklediğimden kat kat iyi. Gerçi "beklemek" benim ne haddime?

Üzerine iki çift laf etmeye çekineceğim güzellikte şeylerden Bizim Büyük Çaresizliğimiz. Kitabı da, filmi de.

"Okumak kimilerine yazmayı öğretir. Bana ise, yazmamayı öğretti."

Şampiyonluk Şarkısı Düşmesin Dillerden

2012-01-07T22:11:00.001+02:00

Gözlerim doluyor aşkımın şiddetinden

Ağlamak istiyorum

*3 Ocak 2012 Samsunspor - Galatasaray maçı, peş peşe 8. galibiyet,

2-0 kapanan ilk yarıdan sonra 2-4'lük galibiyet,

ve tabii ki: liderliğe devam.

Goodreads*

2012-01-05T22:49:00.001+02:00

"There are two motives for reading a book; one, that you enjoy it; the other, that you can boast about it." — Bertrand Russell

*Bu da Goodreads profilim, ilgilenen, eklemek isteyen olursa. Eklediğiniz zaman seviniyorum. Gerçekten.

14 Minutes

2012-01-05T16:51:00.000+02:00

Kelime Avı adlı, oyun kisvesi altında insanları bağımlılığa sürükleyen nalet ile bu öğlen 13:00 sularında tanıştım. "Azıcık oynayayım, sonra hazırlansam, çıksam, 14:45 dersine yetişirim" diye düşünüp oynamaya başladım. Oyunu oynayanlar bilir, seviye atlamak için yapmanız gereken tonla şey var, yok "100 kelime bulun", yok "9 harfli kelime bulun" gibi. Benim gibi kazanma hırslı manyakları iyice avcuna alıyor böylelikle. Aha şöyle seviyem arttı, böyle ilerledim derken "50 oyun oynama" hedesini de tamamladığımı gördüm ama bana sorsan 10'dan fazla oynamışlığım yok. "Allah allah, 50 tane oynadıysam saat kaç ki?" diye saate bir baktım, 14:26. Yani o saatte kesinlikle çıkmış olmam lazım. Çıkmayı bırak, pijamayla yatakta oturuyorum. Rabbime sordum ışık hızı dedi, böyle bir hazırlanma yok. Apar topar giyindim -ki normalde "Ne giysem la" diyene kadar rahat bir 15 dakika harcarım, eğer sabah değilse. Sabahsa geceden düşünür, olabildiğince geç kalkmak için elimden geleni yaparım. Her neyse, makyaj yapmaya başladım; lensleri takmamışım! Rimel sürmeden tak diye lensi taktım. Evden çıktım, sokağın sonunda biri ters yöne girmeye çalışıyor. Öyle bir selektör yaptım ki ayarsızca, sağa sola sinyal verip duruyorum. Adam tabi geri gitti, tam döneceğim, paslı çivili tahtalar yolda; inşaat ustasımsı amcalar topluyor aheste aheste, ama ben kafayı yiyorum. Yani tahtada çivi olmasa basıp gideceğim, öyle. Neyse Eskişehir yolunda radarla samimiyeti ilerlettikten sonra okula girdim, bir seri park edişim var; babam görse duygulanır gözleri dolar. Sınıfın önüne geldiğimdeyse saat 14:40'tı. 14 dakikada: Saç, kıyafet, makyaj, park yerinden çıkma, trafik, park etme, sınıfa gitme. Like a boss.

Şampiyon Cimbombomum Ne İstersen İste Benden

2012-01-03T22:49:00.002+02:00

*3 Ocak 2012 Galatasaray - İBB maçı, peş peşe 7. galibiyet,
lider başlanan devrede liderliğe devam.

Lensler Lensler

2012-01-03T13:43:00.001+02:00

Lens olayına müdahil olan veya olmak isteyen varsa diye yazıyorum bu yazıyı. Lens olayına geçen bahar girdim, tam tarihi hatırlamıyorum şimdi. Daha önce tester vermişti doktor, ben de kullanabilmeyi becerince lens yazdırdım. Bausch&Lomb'un Purevision lenslerini kullandım, yıllardır ailece gittiğimiz gözlükçünün tavsiyesiyle. Gerçekten iyi lens. Hava alıyor, uzun süre takabiliyorsunuz vs. Tabi ilk başlarda tırstığım için okuldan gelince hemen çıkarıyordum ama alıştıkça çıkarmamaya başladım, kudurmuştan beterdim adeta. Rekorum 2.5 hafta. O kadar varlığına alışıyordum ki bazen gözlerimin içine dokunuyordum, düştü mü acaba diye. Unutup havuza girmişliğim bile var. Gerçi o şöyle oldu, balıklama atlarken havada aklıma geldi, suda hiç gözümü açmadan çıktım ve eve dönüp çıkardım lensleri. O kadar da manyak değiliz yani. Neyse.

Purevision'ın tek sıkıntısı halelenme yapmasıydı. Özellikle akşam saatlerinde, dikiz aynasındaki araba farları, televizyon, bilgisayar ekranları gibi ışıklı nesnecikler etraflarında bir haleyle combo pack olarak geliyordu. Açıkçası araba kullanmaya başlayana kadar çok da farkına vardığım bir durum değil bu, ama akşamları dikiz aynası kör ediyor be. Yine de Purevision'dan vazgeçmeye pek niyetli değildim, ama geçen gün Purevision 2 HD'nin reklamını görene kadar. 90'ların dandik reklamlarındaki "Aaa! Aynı ben!" diyen ev hanımlarına dönmüştüm. Yılbaşı vesilesiyle eve gidince babama aldırdım. Şimdi ilk defa takıyorum tabi, hale olayını akşam göreceğiz de, haleyi bir tarafa bırakırsak yine de fark var. Lens daha ince, daha hafif, ve göze daha çabuk oturuyor. Bazen Purevision'u ikinci bir parmak yardımıyla yerleştiriyordum gözüme. Bu şıp diye oturdu. Yazıyı yazmaya başlamadan önce takmıştım, şu an yok gibi.

İki şey söylemem lazım: Birincisi, solüsyon tercihi de en az lens kadar önemli. Ben BioTrue ile başladığım için çok farkında değildim ama adını hatırlayamadığım başka bir solüsyon kullanan arkadaşım, benimkini deneyince, "Resmen lenslerim yumuşadı, hiç batmıyor" demişti. Yani lensinize "Batıyor yea bok gibiymiş" demeden önce daha iyi bir solüsyonla bir kere daha deneyin. İkincisi, ne kadar 30-gün-boyunca-çıkarmayın-bir-bok-olmaz dense de, lensi çıkarmak lazımmış. Ben konuyu doktoruma danışamamıştım ilk seferde, çünkü lensi aldıktan sonra özelliklerini öğrendim ve hakikaten rahatsızlık vermediği için takıp çıkarmak zor geliyordu. Ama doktor neredeyse dövecekti beni. Gözümün içindeki kaygan bir takım tıbbi isimli kısımlar pütür pütür olmuş. "Evden çıkmadan tak, eve gelir gelmez çıkar" dedi. Suni gözyaşı verdi bir de. Gözlerin anasını ağlatmışız yani. Ayrıca lens kullanmanın bir ömrü varmış gözler için. Böyle gece gündüz takınca, atıyorum beş sene lens takabileceksek, bu bir seneye düşüyormuş. Valla sırf evin içinde bir deneyeyim diye ilk seferi böyle yarım saat erkenden taktım, yoksa onu bile son anda takacaktım. Öyle korktum.

Kafasında bir takım sorular olanlara bir faydam dokunursa diye yazayım dedim. Bu benim görüşüm.

Tıkanık akşam trafiğinden gelen blogger editi: Oluuum çok klas lan bu lensler, hakikaten HD.

Güzelim

2012-01-02T19:45:00.002+02:00

Cristiano Ronaldo: "Beni ıslıklıyorlar çünkü güzelim, zenginim ve büyük bir futbolcuyum."

Ben: "Tatlıyım, mutluyum, güzelim." (Cümle kurulduğunda tahmini yaş 3 filan.)

Mad Men

2012-01-02T17:55:00.000+02:00

Hadi artık başlasın la n'olur, kafayı yemek üzereyim. İnsan özler gibi özlüyorum allahın televizyon dizisini. Hele Peggy Olson'ı, arkadaşım gibi özlüyorum.

House M.D., Behzat Ç., Mad Men, ve Leyla ile Mecnun (in no particular order) olmasa belki ben de "Ben dizi izlemiyorum yea", veya "Televizyon olmasa da olur" diye ahkam kesen insanlardan olabilirdim. Kısfmet.

Harun'un Amirim'e özenip rakıymışçasına birayı fondiplemeye çalışıp beceremediği, sonra da "Amirim yapıyor ya, ondan heveslendim" diye açıklamaya çalıştığı sahne geldi aklıma dün otobüste. Kendi kendime güldüm. Sizi de bir tebessüm ettirip yazıyı bitireyim.

Screw You Guys, I'm Going Home

2011-12-31T00:48:00.000+02:00

Küfüre Karşıyız

2011-12-29T00:35:00.000+02:00

Küfürle ilgili konuşmak istedim, başlık ondan. Zamanında kendimle ilgili şöyle bir cümle kurmuşum: "Küfre karşıdır ama kendisi eder, böyle tutarsızlıkları vardır." Açıkçası bunu yazarken de, sebebini tam olarak çözememiştim. Geçenlerde bir arkadaş ortamında muhabbetini ederken çözdüm, buraya not düşeyim istedim şimdi. Olay biraz "Neden küfür ederiz?" sorusunun cevabında bitiyor aslında. Ben neden küfrediyorum mesela? Servet kolayca defanstan uzaklaştırılacak bir topu gol pozisyonuna çevirdiğinde küfrediyorum. Önümde ilerleyen araba hiçbir uyarıda bulunmadan, ve ben hareket halindeyken geri geri gelmeye başlayınca küfrediyorum. Yani hiç beklemediğim bir anda gelişen, ve kesinlikle aleyhimde olan durumlar diye özetleyebiliriz. Böyle sinire kestiğim anda sahaya inip Servet'in yan bağlarını döner bıçağıyla kesmem, arabadan inip levyeyle öndeki adamı dövmem lazım. Bunları yapamıyorsam, o sinirin bir yerden de çıkması lazım, burada devreye küfür giriyor işte. Biraz kontrolden çıkma, kendine hakim olamama var. "Benim yerimde kim olsa küfreder" diyebileceğim durumlar bunlar. Ama nerede bir noktalama yerine küfreden bir adam/kadın var, işte orada sıkıntı var, döndürmeyin oradan. Küfür o tür bir durumda artık gereksiz -bence-, ve işte ben öyle küfre karşıyım. Futbolda, veya trafikte, veya benzeri başka bir örnekte; küfredilecek bir durumu yaşarken yalnız değilsem zaten yanımdaki en azından benimle paralel bir küfür seviyesinde seyrediyordur; hatta çoğu durumda benim sesim kısık kalıyor. Ama tamamen sıradan bir anda cümlesinin sonuna laf olsun diye küfür ekleniyorsa, bu beni rahatsız eder.

Her şeyin üstüne, çekelim bir sünger.

Of.

2011-12-27T14:25:00.001+02:00

Koca arabayı kullanmak, el kadar valizi peşinden sürüklemekten daha kolay yemin ederim. Tükendim resmen okula gelene kadar. Dersten sonra istikamet AŞTİ. Yeni yıla evde gireceğim. Zaten yeni yıl olayına çok da ısınamadığım için maksat Mersin'i göreyim, ailemi göreyim. Aylar sonra da okula dolmuşla geldim bi' tuhaf oldu.

Herkese şimdiden iyi seneler.

Sevgili Veresiye Defteri

2011-12-27T00:17:00.002+02:00

Çok seviyorum ben bu diziyi ya... Hayır, bir saniye, düzeltelim: Çok seviyom ben bu diziyi ya. Öyle güzel Türkçeyle sevemem ben bu diziyi. Seviyom. Güldürmesini, "meseneden silecesin"ini seviyom ama İskender'in taksi yıkamasını, onu izlerken içimin ezilmesini daha bir çok seviyom. Onu geçtim, Mecnun "Niye bana söylemedin?" diyince İskender'in "Napıcan, yardım mı edicen?" demesini ve akabinde Mecnun'un "Hayır tabi ki etmiycem ama..." demesini daha da çok... Tamam, sidik yarıştırmıyoruz. Her şeyini çok seviyom.

"Bir insan başka bir insanı nasıl bu kadar çok sevebilir?" Bu başka soru tabi, hatta ayrı blog açalım ona. Asıl bir insan bir diziyi nasıl bu kadar çok sevebilir? Hadi bakalım!

Okocha vardı bi...

Bu da Bana Kapak Olsun.

2011-12-25T17:30:00.002+02:00

Fragman

2011-12-25T14:03:00.002+02:00

Şu görüntüden tuhaf bir zevk duyan, saatlerce bakmak isteyen tek ruh hastası olmadığıma emin gibiyim. Ayrıca bazen fragman izlemeyi film izlemekten daha çok seviyorum.

2012

2011-12-25T13:57:00.000+02:00

Şunları izlemeden bana bir şey olursa gözüm açık gider. Yok eğer Maya muhabbeti doğru çıkarsa zaten ona el birliğiyle bir çözüm üretiriz gibi geliyor bana, yoksa şüphen mi var?

ek$isözlük

2011-12-24T22:46:00.000+02:00

Çok severim. Yazacaklarım da bu kadar... Tabi ki değil.

Troll diye bir mevhum var bildiğiniz üzere. Bilmeyen de sevdiği bir kişi/kurum/kuruluşun başlığına girip bırak ters görüşte olmasını, doğru bile olmayan şeyler okuyunca şaşkınlıktan, sorup soruşturarak öğreniyor. Açıkçası herkes bu trolllere ateş püskürürken, ben "Olsun ya, ne olacak, zaten azıcık takip edince kimin troll olduğu biliniyor, bilmesen de entry'den, yazılış tarzından anlıyorsun" diye bikbik ötüyordum.

Ama artık canıma yetti. Bir konuda merakımı gidermek için giriyorum sözlüğe, malum "kutsal bilgi kaynağı". Dalga geçmiyorum, gerçekten kutsal bir bilgi kaynağı olduğuna can-ı gönülden inanıyorum. Ama, bilhassa son yıllarda, bir başlığa girilen entrylerin %70'i filan, girilen 2-3 troll entry'si ve ona verilen cevaplardan oluşuyor. Ben ufacık bir şey hakkında bilgi edinmeye çalışırken resmen entry'leri troll - troll değil şeklinde ayıklamak zorunda kalıyorum. Gerçekten yorucu ve sözlüğün kalitesini düşürüyor. Sırf "formata uygun" diye kalması biraz saçma bence. Yani tamam, formata uygun olduğu halde entry silmek çok demokratik değil, kabul ediyorum; ama benim bilgi alma özgürlüğüm de bir yerde piç oluyor, onu nasıl yapalım? Örnek istiyorsanız (hala nasıl denk gelmediniz, hayret!) Orta Doğu Teknik Üniversitesi başlığına bir göz atın. İlk sayfalara bakın, bir de son iki sayfaya.

Devlet buna bi' şey yapsın!

Dali Sergisi

2011-12-24T17:46:00.002+02:00

Bir punduna getirip gitmek lazım. 23 Aralık - 26 Şubat arasında. Detayları web sitesinden şeyedebilirsiniz.

Birtakım Boşluklar

2011-12-24T14:06:00.001+02:00

Meğersem ne kadar kafamdaki her cümleyi bir tweet'e dönüştürmeye meyilliymişim. Detoks dedikleri naneyi yaşıyorum galiba şu an. Çok güzel kar yağıyor. Balkona attığım ekmeklere çok güzel güvercinler geliyor. Balkonun demirlerine konuyorlar. Bakışıyoruz, korkmuyorlar. Kuşları çok seviyorum, çok fazla. Köpekler ve kuşlar bence en güzel hayvanlar, öyle yok at, yok yunus diyip ömründe görmeyenlere de selam edelim. Bilgisayarda şu resmi buldum, onu paylaşayım:

Evet bir Vicodin alamayan House'a benzediğim doğrudur. Ama aşacağım. Bağımlı değilim, Erol Büyükburç'um.

Evlat Acısı

2011-12-24T12:59:00.003+02:00

Facebook hesabımı kapatırken bir gram üzülmedim. Zaten daha önce 3-4 kere kapatmışlığım var, sevmiyorum o kadar, pis bir alışkanlık olduğu için kapanınca mutlu oluyorum.

Ama Twitter'ı çok seviyorum. Gerçekten çok seviyorum. Orada ikinci bir sosyal çevrem varmışçasına seviyorum. Zaten ilk defa kapatmayı düşündüm, ve uyguladım çünkü tez yazmam lazım, yeterince aksattım ve tezi zamanında teslim etmemi şart koşan bir burs alıyorum. Twitter ve oradaki insanlar benim için gerçekten önemli ama tezim daha önemli, maddiyatın gözü kör olsun. Burayı kapatmıyorum, kalsın. Zaten o denli bağımlı değilim ve ara ara içimi boşaltmam lazım gelirse aslında en güzel mecra burası.

Hem belki daha çok kitap okurum... Belli mi olur?

Söyleyecek bir şeyleriniz olursa buradan bana ulaşabilirsiniz. Yanda e-mail adresim de var, hatta tekrar yazayım: zsinemkursun@gmail.com. Haydi, sağlıcakla.

(Hala birtakım komiklikler, geyikler peşindeyim. Ama Twitter'ı
kapatırken gerçekten ağlayasım geldi. Panzehire ihtiyacım var.)

Saçma Sapan Konuşmayın La!

2011-12-21T12:53:00.000+02:00

Sabah sabah bir yazı okudum, kafa açtı yemin ediyorum Erdal Bakkal gibi. Zaten gece uyuyamadım, tam uyudum deprem oldu zannederek uyandım, saat 04:00 filandı ben hala gamlı baykuş... Sabah da dolayısıyla derse gidemedim. Dengem şaşmış durumda yani. Bir de bu yazıyı okuyunca... Gerçekten aklım, havsalam almıyor; sadece Behzat Ç. için değil, birçok dizi/film vs. için geçerli bu. Bazı insanlara "Bunu izleyip bunu mu anladın?" demek istiyorum. Geçen ODTÜ'deki Leyla ile Mecnun söyleşisinde bir gencimizin sorduğu soru: "İsmail ve Yavuz'un evleri nerede, hiç görmüyoruz!" Vay arkadaş ya, adam izlemiş, gülmeyi, ağlamayı bırakmış; kafası buraya takılmış, bir de hesap soruyor.

Gençler alkole özeniyormuşmuş. Yerim o gençleri. Benim bütün çocukluğum ve gençliğim envai çeşit alkollü içeceğin arasında geçti, babamın o dönemki işi dolayısıyla. Smirnoff'undan tut Johnny Walker'ın Blue Label'ına kadar, çeşit çeşit, şişelerce içki oldu evde. Merak etmedim mi, ettim. Kim etmedi ki o yaşlarda? Ama annem ve babam "Sakın içme!!1" demediler. Burada ailelerin yaklaşımı önemli bence. Bilhassa babam, "Zaten alkolü bir şekilde tüketeceksin, bari yanında ben olayım" dedi -ki çok doğru. "Yok yea ben o kadar içmem" diyordum ama üniversiteye, bilhassa şehir dışına giden her genç alkolü tadacaktır, öyle ya da böyle. Ben babamların yaklaşımı bu olmasaydı sapıtır mıydım, bilemiyorum. Aşırı tüketen biri de değilim zaten, ama seviyorum. Kendini denemek için belki de en güvenilir yer aile yanı. Yani ablanın yazıda iddia ettiği gibi "Anne/babalar geliyor danışmanlık hizmeti almaya. Çocukları arkadaşlarıyla toplanıp bira içtiği için perişan olmuşlar"lık bir durum yok. Çocuklar bira içti diye perişan mı olunur ya? Çekersin çocuğu konuşursun eğer hiç içine sinmiyorsa.

Yazının Behzat Ç. boyutuna dönmek istiyorum geri. Ciddi ciddi eleştiri getireyim diyorum ama şurada kayış kopuyor: "Akbaba, Hayalet... lütfen akşamları evinize gidince kendinize milli içeceğimiz çay demler misiniz? Senaristler lütfen bu arkadaşların eline bira şişeleri verip, gençleri alkole özendirip duracağınıza ayran, meyve suyu içmelerini sağlar mısınız?" Bunu söyleyen, diziden bir bok anlamamıştır. Evet bayağı amiyane tabir oldu ama "halt" kesmedi, bir bok anlamamıştır, o kadar. Müsamere mi izlemek istiyorsun ablacım? Bak Arka Sokaklar var, okul servisli filan, o iyi gelebilir sana. Birincisi, Behzat Ç. gerçek. Memlekette yapılan en gerçek dizilerden biri, zaten kaç tane var ki. Bu adamın eline bira yerine meyve suyu (meyve suyu demiş ya sdkljfljsd kafayı yiycem) verirsen, bu gerçek olmaz. Berbat olur, saçma olur, yapay olur. SPOILER ALERT! Bir ikincisi, bu adamın kızı ölmüş. Kızını diğer kızı öldürmüş ki onun da kızı olduğunu cinayetten çok sonra öğreniyor. Bir kere boşanmış, aşık olduğu kadın evlilik teklifini iki kere reddetmiş. Ne iş yapmaya kalksa "Aman Behzat, fazla karıştırma!"lar önüne dikiliyor. Sürekli cinayet görüyor, bir ton ceset görüyor, bu cinayeti işleyenlerin ruh halini görüyor. Yanında çalışanların dertleri ayrı. SPOILER BİTTİ. Kısacası, bu adam içmesin de ben mi içeyim? Ayran içsinlermiş de, milli çayımızdan demlesinlermiş de... Diziyi artık izleyemiyormuş. İzleme zaten. Diziye yazık. Ampır ampır konuşuyorsunuz, sinir ediyorsunuz insanı.

Allahım yaratıyorsun bari takip et.

Anlık Sinir

2011-12-16T22:15:00.004+02:00

Beni ben yapan tüm özelliklerimi listeleyip hepsinin tersini alsam ve ona dönüşsem, beni ben olduğum için seven bazı insanlar onu da yine sevme densizliğini gösterir sanırım. Hatta daha çok severler. Ama sorsan "süpersin yeaeaa" diyor işte. Dedim ya, densiz. Ya da birçok insan "o" olmamı sorun etmez. Fark etmez yani. E ne anladım ben bu işten?

Bir şey anlamadınız değil mi? Merak etmeyin, ben de seneye filan bu yazıya denk gelince "Ne demişim ben be" diyeceğim.

"Behzat Ç. Gelsin, Sizi Kurtarsın!"

2011-12-05T12:24:00.003+02:00

Aslında amacım maçtan sonra eve gelince, uzun bir blog yazısı yazmaktı çünkü maç daha başlamadan şarjım bitti ve maçla ilgili toplam 2 tweet girebildim. Tabi soğuktan ayaklarımız uyuşana kadar donunca eve gelince yaptığım tek şey ısınmak oldu.

İzmir'de ikisi Galatasaray, biri milli maç olmak üzere toplam 3 maça gittim. Galatasaray maçlarının birinde tezahüratları başlatan grubun tam ortasına düştük, çıktığımızda benden erkek sesi çıkıyordu artık boğazımın şişmesinden. Diğer maçtaysa uçan kuşlara dokunacak kadar uzaktık sahaya, ve dolayısıyla tezahürat yapan gruba. Dolayısıyla hem içeriden, hem dışarıdan gözlemleme şansı buldum İzmir deplasmanını. Galatasaray taraftarı açısından Ankara deplasmanıyla bir farkı yok; sonuçta büyük şehir, binlerce taraftar var ve canlı maç izlemeye aç insanlar. Atmosfer on numara. Ev sahibi takımlar açısından da pek bir fark yok, artan bilet fiyatları yüzünden gelemiyorlar filan... Beni "Ankara deplasmanı İzmir deplasmanından kat kat daha güzel" kanısına vardıran, tribündeki Behzat Ç. ambiansı. Biz kapıyı bulup stada girene kadar dışarıdan duyduğumuz Behzat Ç. introsu, nam-ı diğer Pilli Bebek'in Rahat'ıyla çıldırdık. "İçeri girmek istiyorum" diye ağlayıp inlerken kapıyı bulduk, kontrolden geçtik vs. ama o zamana kadar şarkı bitti. Tam ben karalar bağlamaya başlarken "Olsun" çalınca o sevinçle dönüp Yazgülü'ne bir bakışım var, eminim ben kendimi dışarıdan görsem ben bile "Yazık la kimin çocuğuysa" derdim kendime.

İzmir'deyken her maçta ne çaldıklarını hatırlamıyorum ama bir maçta Çelik'in Hercai'sini çalmışlardı. Bildiğin dongi dongi Çelik. İnsanlar maça gelmiş, "gel yarim ol, sevdalım ol" diye ağlıyor adam. O yüzden her ne kadar Galatasaray taraftarı tezahürat yaptıkça müziklerin sesini açtılarsa da kızmadım. Bir yandan Rahat çalarken, bir yandan "re re re ra ra ra"yı duymak güzel oldu işte, beynim aşırı endorfin salgıladı.

Maçla ilgili yorum yapacak değilim çok fazla. Müthiş oynamadık ama gol de yemedik. Zaten her zaman müthiş oynamadığımız için en azından vasat oynadığımız her oyunda böyle skorlarla maçı tamamlayabilirsek bizden iyisi yok. Melo ve Eboue çok iyiydi ama favorim Emre Çolak. Gözlerimizin önünde şovunu yaptı resmen. Televizyondan ne kadarı görüldü bilmiyorum ama taraftarın Eboue'ye desteği de üst sıralardaydı. Bir ton sakat ve cezalının olduğu derbi öncesinde artık bırak yeni sakatlığı, cezayı; moralsizliği bile kaldıramayız bence.

Ankara taraftarı olarak takımı gazladık, alladık, pulladık kısacası. Fenerbahçe derbisinden galibiyet alınırsa artık dananın kuyruğu kopar gibime geliyor. Bu derbide biraz 2005-2006'daki Kadıköy deplasmanı havası var sanki. Maçı kim alırsa, puan durumu vesairesi bir tarafa, psikolojik üstünlük açısından çok fark atacak.

*Başlık, maçın sonlarına doğru kale arkasının yaptığı bir tezahürat.

Kitap Arafı

2011-11-30T18:29:00.002+02:00

Elinin altında, ister soluksuz okuyor olsun, ister günlerdir sayfasını çevirmiyor; bir kitap olmayınca huzursuz hisseden insanlardanım. "İnsanlar" derken, böyle bir cemiyet ya da varlıklarından emin olmamı sağlayacak başka bir işaret gördüğümden değil, ama genel olarak kitap okuyan insanların, illa ki birbirine benzeyen tuhaf huyları vardır. Kendi tuhaf kitap okuma alışkanlıklarımı burada tek tek yazacak değilim, zaten kimsenin de ilgileneceğini sanmıyorum.

Şu an o araftayım işte. Saatleri Ayarlama Enstitüsü bitti, sırada Dublörün Dilemması var. Okuyacağım kitabı dahi seçtim. Ama açıp en azından bir iki cümle okumadığım için huzursuz hissediyorum işte. Saçma biraz, biliyorum ama bir kitabı okumuyor olma durumu, böyle boş, aptal bir insan gibi hissettiriyor kendimi.

Dünyanın en güzel hislerinden biri, elindeki kitabın, hele de güzel bir kitapsa, son cümlesini okuduğun an bence. Bir havada asılı kalma, kendi soluğunu, hatta kalp atışlarını bile duyma hissi var o son cümleyi okuduğun anda. Bir de tabi bir süreliğine dünyayı o yazarın gözünden görme var ki, tadından yenmez.

4

2011-11-27T15:56:00.002+02:00

(resim alakasız)

Blogun 4. yaşını 4 günle kaçırdım, azıcık utanıyorum, azıcık da üzülüyorum. Neyse, umarım benim ve bu yazıya gözü değen herkesin bundan büyük derdinin olmayacağı bir sene olur bugünden itibaren, gelecek 23 Kasım'a kadar.

One Day

2011-11-27T15:16:00.005+02:00

Bu yazı, filmle ilgili spoiler içerebilir. İçermeyebilir de. Spoiler'dan ne anladığınıza bağlı. Use at your own risk.

Filmi genel olarak merak ediyordum çünkü içinde Jim Sturgess vardı (sığ insan). Tabi bir de konusu ilginç, sıradan "kavuşamayan aşıklar" da değil. Tamam sınıf farklılıkları ve birtakım kavuşamama durumları bütün özetlerde karşımıza çıkıyor ama her sene aynı güne odaklanma mevzusu işi ilginçleştiriyordu. Açıkçası şöyle boş bir günde sinemada izlemeyi bile düşünüyordum ki Dinem "Gitme, değmez, bilgisayardan izlersin" diyene kadar. Dün gece Sinem'le de muhabbetini yapınca, merak ettim ve oturdum izledim.

Açıkçası filmi beğendim, 10 üzerinden 6.5'u 7'ye tamamlayabilirim oyuncuların da hatrıyla. Belki de beklentilerim çok düşük olduğu içindir, orasını bilemem. Filmle ilgili en çok beğendiğim şeyi söyleyerek başlayayım. Bu karakterlerin hayatında dönüm noktası olan şeyleri gözümüze sokmadan geçiştiriverip, seyirciye ima ederek anlatması bence filmin en büyük artısı. Yani ölüm, doğum, evlilik, boşanma, işsizlik ve benzeri mevhumlar, biz bir sonraki 15 Temmuz'a gelene kadar arada olmuş bitmiş oluyor, bize sadece bir sonraki 15 Temmuz'da bunu diyaloglardan anlamak kalıyor. Gereksiz drama yer vermemeleri, ikilinin ilişkisine odaklanmaları bence iyi olmuş, konuyu dağıtmamış ve filmi klişelerden uzaklaştırmış; filmi türünün diğer örneklerinden ayrı bir yere koymamızı sağlamış.

Bir diğer artısı, ki bu kaç kişi için artı olur bilemem ama yan rollerdeki oyuncu seçimleri. Romola Garai, Tom Mison, ve Patricia Clarkson çok iyi seçimler olmuş. Bütün oyuncular iyiydi ama ben bunlara zaten hasta olduğum için bu rollerde de izlemek hoşuma gitti, böyle söylemek daha doğru sanırım.

Son bir göze çarpan artısı da kostüm seçimleri olmuş. 1988-2011 arasında geçen filmde, baştan sona doğru kostümlerde bir değişim olacağı muhakkak, ancak sene sene bu değişimi hissettirmeleri de büyük başarı.

Velhasıl, akıcı film, izlerken sıkmıyor; güzel oyunculuklar da cabası. "Kesinlikle izlenmesi gerekir" demek biraz iddialı olur ama, izlerseniz bir şey kaybetmezsiniz.

Öylesine

2011-11-21T00:48:00.003+02:00

Şu sıralar hayatım, literatürü tarıyor taklidi yapmakla, hep bir tarihi beklemekle, sürekli özlemekle, arabama gittikçe aşık olmakla, "acaba insanlar araba muhabbetimden tiksiniyor da beni kırmamak için söylemiyor mu" diye merak etmekle, havaların çok soğumasından şikayet etmekle, daha da soğuk olacağından ürkmekle, kafada ufak tefek planlar yapıp bozmakla, izlediğim üç beş diziyi takip etmekle, Mad Men'i beklemekle, ve en önemlisi çay içmekle geçiyor.

Bir insanı bir şekilde sevmem veya ona sinirlenmekten vazgeçmem için onda aradığım tek şeyin iyi niyet olduğunu her sabah unutup her gece tekrar fark ediyorum.

İyi ki tahinli çörek var, çay var.

Bloga da yazı olsun. İyi geceler.

Fitbol

2011-10-04T17:50:00.003+03:00

Hani küçükken mahalleden arkadaşlarınızla, ya da kuzenlerinizle filan tartıştığınız zaman olay annelere intikal eder de, haklı veya haksız olmanızdan bağımsız, annenizden azar işitirsiniz... Sonra "En azından onun annesi de ona kızsın!" diye kendinizce adalet ararken, o şımarık veledin annesi de sizi azarlar ya; işte benim genel olarak futbola ve ve daha özelde Galatasaray'a bakışımı tam olarak bu konsepte uydurabiliriz. Denedim %100 uyuyor. Söyleyeceklerim bu kadar.

Uyuz Emmy

2011-09-19T10:04:00.004+03:00

Dizi izlemek pratikte film izlemekten çok daha kolay. Çünkü ders çalışırken ara verince, veya dışarıdan geldiğinde yemek yerken filan maksimum 45 dakikada bitiyor ve sen de yaşamına devam edebiliyorsun. Ama iş ödül töreni boyutuna taşınınca Oscar takibi her zaman Emmy'den daha kolaydır; çünkü adaylar açıklandıktan sonra izlemediklerini izleme gibi bir lüksün olmaz. Yani vaktin varsa bile, mesela benim yaz tatiliydi, niye herhangi bir ödüle aday olacak kadar şahane dizileri kısa bir sürede tüketeyim? Bu yüzden biraz izlediklerimizin içinden değerlendirme yaparız. Mesela en iyi komedi dizisi dalında 5 aday varsa ve biz bunların 3'ünü izlemişsek, diğer ikisinin şansı bile yoktur.

Gel gelelim, hayatta bazı gerçekler vardır ki bilmek için tüm dizileri izlemeye gerek duyulmaz: Hugh Laurie'nin her sezon daha da inanılmaz bir biçimde Greg House'u canlandırırken kendini aşması ve 7 sezondur, her bir sezon bittiğinde Emmy'i daha fazla hak etmesi. Greg House'un yerine ödülü alan Michael C. Hall, Steve Buscemi, yahut gönlümün kazananı Jon Hamm olsaydı sanırım bu kadar kıyamet yine kopmazdı ama Kyle Soyadınıbilehatırlamıyorum alınca insanlar ister istemez galeyana geldi. Eğer mesele "Ay yazık son senesi, verin kız adama"cılıksa, o zaman Steve Carell kimsesiz mi, piç mi diye sormak istiyor insan. Soruyor da. Ama akademi mi artık ne tırtlıksa o pek ciddiye almıyor bizi.

Ayrıca en şık da Elisabeth Moss'tu, burun farkıyla Kate Winslet'i geçti.

Kadın oyuncu dalındaki favorimin Elisabeth Moss olduğunu, Twitter'da kopardığım hengameden, uyuyanlar bile öğrenmiştir sanırım. Mad Men'i 3 senedir izliyorum. Şöyle özetleyeyim: The Lord of the Rings'ten Eowyn ile birlikte en çok özdeşleştiğim, en çok kendime benzettiğim karakterdir Peggy Olson. Bu karaktere bu kadar tapınmamı da tabi ki Elisabeth Moss'un muhteşem oyunculuğuna borçluyum büyük ölçüde. Jon Hamm'in de, Elisabeth Moss'un da aday gösterildiği bölüm, The Suitcase. 4. sezonun 7. bölümü. Ben bölümü izler izlemez, ikisinin de Emmy'de bu bölümden aday gösterileceğini anladım. Hatta Elisabeth Moss'un ödülü alacağından o kadar emindim ki, sırf onun için izledim desem yeri. Biraz da "Tekrar Mad Men en iyi drama dizisini alırsa halaya durayım" diye izledim, kabul. Diziyi izleyenler zaten neden bu kadar ısrarcı olduğumu can-ı gönülden anlıyordur, hatta onların favorisi de Elisabeth Moss'tur, buna eminim. İzlemeyen varsa ve meraktan şu bölümü direk açıp izlese, acayip dandik gelir; çünkü dizinin bütünlüğü içinde güzel olan, derinliği olan bir bölüm, The Suitcase. Hatta Twitter'da daha ödüller başlamadan "The Suitcase > Tüm dizilerin tüm bölümleri, hatta House M.D.'den 'Three Stories', 'House's Head' & 'Wilson's Heart' da dahil" dedim. Çok da tepki topladım. Bu iddiamın hala da arkasındayım, isteyenle de tartışırım, ama sadece House'u izlemiş olup House faşizanlığı yapanlarla değil. İkisini de izlemiş olanlarla.

Gelelim kaç yıldır Mad Men toplarken neden bu sene de drama dalında Mad Men'in tekrar almasını istememin sebebine. Şöyle özetleyelim: Geçtiğimiz sezonlarda aldıysa, bu sezon çifter çifter almalıydı. Öyle bir sezon 4. sezon.

Komedi konusunda kendimi geliştirmem, toparlanmam lazım çok acil. How I Met Your Mother'da kaldım resmen. Kışın Modern Family, 30 Rock, ve The Office'i cilalıyoruz.

Gerçi Leyla ile Mecnun ve Behzat Ç., gönlümün en güzel yerinden gelen Komedi ve Drama Emmy'lerini paylaşıyorlar aralarında, o ayrı.

Keşke

2011-09-15T00:43:00.003+03:00

Meşhur kişisel gelişim saçmalıklarındandır: "'Keşke'lerden uzak durun!" Olur gözüm, dururuz. Benim takıldığım nokta ise daha vahim: Keşkelerim var. İlla ki var, hangimizin yok ki? Ama geriye dönüp "Keşke!" dediğim yol ayrımlarına bakıyorum; sanırım yine o zaman seçtiğim yolu seçerdim. Başka ne yapılır bilmiyorum; aklım, havsalam almıyor.

Andy Whitfield

2011-09-12T11:20:00.001+03:00

Ben şahsen hala iyileşeceğini ve sonraki sezonlarda kendisini izleyeceğimizi umuyordum. Böyle güzel, gencecik insanlar ölünce çok üzülüyorum. Mekanı cennet olsun.

aslında çoğu zaman bir insanı özlemiyoruz, alışkanlıklarımızı özlüyoruz. bunu bi düşünün.

2011-09-10T23:26:00.003+03:00

Başlıktaki cümleler bütünü aslında bir tweet idi ama gelen reply'lar ve biraz da benim o cümleyi kurana kadar aklımdan geçenler yüzünden bir blog yazısına dönüştürmeye karar verdim. İyi mi yaptım, yazının sonunda göreceğiz çünkü bu yazı planlı değil, adeta gavurun stream of consciousness dediği şey gibi olacak.

Biz bir insandan ayrıldıktan bir süre sonra o insanı özlemeye başlıyoruz ya... İşte aslında bence, ki bunu da yeni düşündüm zaten, o insandan ziyade o insanın da müdahil olduğu alışkanlıklarımızı özlüyoruz. Çünkü hayatımız temel ihtiyaçları karşılama dışında, hatta onlar da çoğunlukla dahil olmak üzere, diğer insanlarla birlikte yarattığımız rutinlerden oluşuyor bir nevi. Tabi ben bunu anlatırken "Çok çılgınım, yarın sabah nerede olacağımı bilmek istemiyorum!" insanlarını bu tespite katmıyorum, onu da baştan belirteyim. Her neyse. Mesela her sabah kahvaltımızı ailemizle yapıyoruz. Sonra üniversiteye gidiyoruz, yurt odasında yapayalnız krem peyniri hazır ekmeğe sürüp poşet çay içiyoruz ve ailemizi özlüyoruz.

Yani aslında, bir insan veya insan grubu, hayatında belirli aralıklarla mühim roller oynuyorsa, o süre geçtikten sonra onların arayışına giriyorsun. Ayda bir görüştüğün arkadaşını 2-3 ay görmeyince tuhaf oluyor. Ya da ev arkadaşından 2 gün ayrı kalınca özlüyorsun işte. Özlüyorsun, çünkü onunla yaptığın şeyleri yapamıyorsun ve düzeninde bozukluklar oluyor. Ne yapacağını şaşırıyorsun. Ve doğal olarak, bir insanın rutinine müdahil olma sıklığıyla onu özleme hızın doğru orantılı.

Zaten o insanı rutininde bulamadıkça, ve onun yerini başkasıyla doldurmayı başarabildikçe, özlemen de geçiyor. Her gün görüştüğün ve sonsuza dek görüşeceğini zannettiğin lise arkadaşını, lise bitince yaz tatilinde özlemiyorsun mesela, çünkü o senin rutininde yaz tatillerinde rol almıyor; ama Eylül gelip bambaşka bir hayata başladığında ve yapayalnız kaldığını düşündüğünde, o her gün görüştüğün insanı özlüyorsun çünkü alışkanlıklarını özlüyorsun. Sonra onu bulamadıkça, başka insanlarla başka rutinler yaratıyorsun ve onu özlemen de geçiyor. Adını bile unutuyorsun hatta.

Bambaşka bir hayat düzenine geçtiğinde, hala kendine bir alışkanlık yaratabilen insanlar da gerçekten kıymetli insanlar oluyor işte. Sinem "the hineem"den de şunu ekleyelim ve yazıyı sonlandıralım: "Alışkanlık haline gelmesinden rahatsız olmadığımız insanı özlüyoruz." Bunu da düşünelim. Paralel bir şey zaten.

Körlük

2011-09-04T23:36:00.002+03:00

Jose Saramago kitabıdır. Yazarına Nobel kazandırmıştır. Kitaptaki karakterlerin ismi yoktur, "Doktorun Karısı" vardır misal. Kendisini çok sevmemin temel sebeplerinden biridir. Hayatımda gördüğüm en iyi kitap uyarlaması olan filmdir. "Bir kitap nasıl uyarlanmalı?"nın cevabıdır. En güzel şekilde kırpılmış, senaryolaştırılmıştır. Oyuncu seçimi ayrıca iyidir.

Yazmak istedim bunu. Hani okuyacak kitap, izleyecek film arayan varsa benden tavsiye olsun.

Best of Teoman

2011-08-11T16:16:00.003+03:00

Teoman müziği bıraktı ya. Teoman müziği bıraktı. Bu bloga bunu da yazacak mıydık? Neyse, olan olduğuna göre biz de üzerimize düşeni yapalım. Teoman'ın en sevdiğim 10 şarkısını sıralayayım bu vesileyle. Playlist de şurada, 10'dan geriye sayıyor. (fizy'de teoman'ın kişisel bir şey'i yok, rashit cover'ını koydum mecburen, üzgünüm.)

10. Renkli Rüyalar Oteli

sarhoş olsak ya,

kimiz unutsak ya, bulut olup iç içe

bardaktan boşansak ya

9. Romantik

ne bir sigaram, ne de ucu yanık bir resim, ne bir itiraf

bileyim ki baharda ben boşuna ölmedim

8. O

onun her anı heyecan dolu

beni üzdüğü zamanlarda bile yokluğunu hissetmek

beni korkuturdu

7. Ruhun Sarışın

çınlayan topuk sesleri

dans ediyor kaldırımda

6. Rapsodi İstanbul

etrafına bak, onlardan olma sakın

yola koyul küçük küçük, git buralardan

5. Yağmur

oysa ki özgürlüğü seçmek

başka vücutlar sevmek

bir şehri tam kalbinden

beyninden vurup gitmek var aklımda

4. Kelimeler

kuracak yeni bir hikayem yok

yine de uğraşıyorum rastgele

bu eskimiş kelimelerle

3. Kişisel Bir Şey

tek bir umut bile yok mu

insan geçmişle yaşayınca

2. Mavi Kuş ile Küçük Kız

sağır, kör, dilsiz görünür kalbim

ama bil, ben aslında iyi biriyim

1. Sessiz Eller

ben hala ararim

bilinmeyenin ulaşılmaz balını

66

2011-08-11T15:02:00.002+03:00

Arda, ne olursa olsun, benim kıymetlilerimden biri. Ne olursa olsun diyorum bak. Ben de kızıyorum kendisine ama kızsam da seviyorum işte. Elimden bir şey gelmiyor. Güle güle gitsin. Onu hep şu golüyle, şu maçtaki performansıyla hatırlayacağım ben; zaten "Arda Turan" dendiğinde aklıma gelen hep bu maç, bu gol.

Ben yine de oğlum olursa adını Arda koyacağım, Elf dilindeki manası için.

Laaaps!

2011-08-08T13:52:00.000+03:00

Bu akşam, 21:00'da.

I Have a Tendency to Fall in Love with Fictional Characters.

2011-08-04T01:01:00.003+03:00

İlk bakışta o başlıktaki "love", "aşk" gibi algılansa da; beni tanıyan bir çevirmen, aslında onun içinde aşk dahil milyonlarca versiyonu barındıran bir "sevgi"den bahsettiğimi pekala anlayabilir. Mesela Mad Men izlerken, evet, Don Draper'a aşığım (Hangimiz değiliz ki?); ama Peggy Olson'a daha bir aşığım. Ya da Bizim Büyük Çaresizliğimiz'in içinde de olmak istiyorum, Nihal olmama gerek yok, hatta gerek değil istemem de zaten. Ender'le Çetin'in tanıdığı, ara sıra görüştüğü biri olayım işte.

Gelgelelim benim buradaki fictional'dan bağlayacağım yer başka. Tamam, bir kitap veya film vesilesiyle müdahil olduğum her "fictional" ortamda illa ki aşk besleyecek birilerini buluyorum; ama bu fantastik edebiyat ve sinemada çok farklı boyutlara taşınıyor. O denli kendimden geçiyorum ki, "Dikkat! Ateşle yaklaşmayınız!" tabelası olsun istiyorum hayranlıkla bir fantastik dünyaya dalmışken.

Bu yazıyı yazmak Harry Potter: Deathly Hallows'un ikinci ve son kısmını sinemada izlediğimden beri vardı. Ama ne yazacağımı tam kestiremiyordum. Ta ki şu yazıyı tekrar görene dek. Harry Potter benim fantastik dünyayı sevme sebebim, ilk göz ağrımdır. Kuzenim "Allah aşkına oku, muhteşem bir kitap bu!" diye bana uzattığında, "Ay ne o öyle, büyücü müyücü, piiiii süpürgesi de mi var onun?" diye tepki veren bendim evet, başkası değil. Şimdi sosyal medyada oluşturduğum nickin bile büyük bir kısmı fantastik dünyada yaşayan bir karakter olan ben, süpürgesine, o kurban olduğumun Quidditch'ine laf sokuyordum Harry Potter'ın o minik beynimle. Ama ısrarlar ve yazın sıcağında çıkıp kitap almanın zorlukları bir araya gelince okudum. Bir günde. İkinciyi de okudum. Bir ya da iki günde, hatırlamıyorum. O çamur attığım fantastik dünyanın, bayıla bayıla okuduğum Oliver Twist'ler, David Copperfield'lardan çok daha fazla mutlu ettiğini fark ettim beni.

Harry Potter'a aşıktım artık. Karaktere aşık olmak, onunla birlikte olmak istemek değil bu aşk dediğim. O dünyanın içinde olmak. Harry, Ron, ve Hermione'yle birlikte maceradan maceraya koşmak istemiyordum ki. Zaten bende Gryffindor kumaşı da yoktu. Slytherin hiç yoktu. Bir Hufflepuff ya da Ravenclaw olup Hogwarts'ta yaşamak, o derslere girmek, o güzel gazeteleri okumak filan... "İçinde bulunma isteği" başka bir şey işte.

Sonra Yüzüklerin Efendisi girdi hayatıma. Hani "Bir kitap okudum, hayatım değişti" geyiği vardır ya, pek de hazzetmem gerçi; bu kitap benim için odur işte. Çıldırmıştım okurken. Türkçesini birkaç defa okuduktan sonra İngilizce'sini gördüm Konak Pier Remzi Kitabevi'nde; 50. yıla özel baskısını. Öyle bir şey ki bu, "Yarın ne yerim bunu alırsam?" mantığı da kalmıyor insanda. Bursumun üçte biri gibi bir meblağı tak diye ödemiştim. Onu hala tamamen okumadım ama açıp sevdiğim yerleri okumak suretiyle çoğunu okudum. Neyse.

Fantastik edebiyatın benim için vazgeçilmez olan son kısmı sanırım Ursula K. Leguin'den oluşuyor. Yerdeniz Serisi'nde çok başka bir dünya buldum. Yine içine girmek istedim, Ged'le sohbet etmek istedim...

Bu fantastik mevhumun içinde olduğum rüyalar bile gördüm. Oraları artık es geçiyorum zira "Açıkta kalmış"lı yorumları yeterince işittim. ÖSS'ye hazırlanırken Battle for Middle Earth'e göre test programı hazırlamışlığım bile var. Bilgisayarım oyunu pek kaldırmadığı ve her bir görev yavaş yüklendiği için "Bu görev yüklenene kadar bir Coğrafya testi" şeklinde. Oyunu saatlerce oynadığım için aralara o kadar çok test geliyordu ki normalde o kadar test çözmüyordum.

Buradan aslında bağlamak istediğim yer Leyla ile Mecnun. Kimisi alakayı kuramayıp "öeehh" dedi biliyorum, ama orada yaratılan dünya da bir nevi fantastik işte. Bunu güzelce anlatıp derleyip toparlayacak kapasiteye henüz tam olarak erişememiş olsam da zaten benimle hemfikir olanlar anladı, dolayısıyla mesele yok. Hem karakterleri, hem de kurgusuyla fantastik ortama fazlasıyla yakışıyor Leyla ile Mecnun, hatta sadece İsmail Abi'yle bile yakışabiliyor. Zaten benim fantastik bir eseri bütün eğitim ve kültür birikimini bir kenara bırakarak değerlendirme kriterim "içinde yaşama arzusu" işte. Şuradan daha fazla içinde yaşamak isteyeceğim yer azdır. Ben de o mahallede takılayım işte, Zeynep'in arkadaşı olayım filan. Gayet basit istekler.

Her neyse. Bu aslında karşımda bu dertlerden muzdarip biri olduğunda sabaha kadar konuşabileceğim ama kendim yazınca bir yerden sonra tıkandığım bir mevzu. Yarın muhtemelen bu yazıyı tekrar okuduğumda, aklıma yeni bir şeyler gelecek ve "Keşke bunu da ekleseydim" diyeceğim.

Toparlayamıyorum, şöyle diyeyim, bu yazı, Harry Potter'ın son kitabı bittiğinde bitmesine inanmayarak ağlamamı anlayan herkese ve bilhassa Deniz'e gelsin.

*Başlık için de Sinem'e sonsuz teşekkür, hayatımın koca bir kısmını özetledi o cümleyle.

Emir Kipi

2011-08-01T15:03:00.002+03:00

Güzel yazıyorsunuz, artık Adobe Photoshop'la mı, bildiğin düz Paint'le mi hazırlıyorsunuz bilmiyorum ama gerçekten güzel şekilli yazıyorsunuz bu tırıvırıları. Amma lakin ki öyle dediğiniz gibi olmuyor o işler. Ne fiziksel, ne zihinsel hiçbir efor sarfedilmeyen, tumblr başında harcanan saatlerde mantıklı geliyor olabilir insana bu emir kipinde yazdığınız cümleler; fakat gerçekten bu emir kiplerinin uygun düştüğü ahval ve şeraite düştüğümüz an, dediklerinizi yapmıyoruz. O yüzden bsg.

*Uyduruk da olsa, bu vesileyle blog yazmış olduk ya; o da bir şeydir.

Benim Yersiz Çaresizliğim

2011-06-21T13:58:00.003+03:00

Herkesin yapması gereken bir şeyi yaptığın için takdir görmek çok saçma. Ama onu yaptığın halde yapmıyormuş gibi, yapmayan herkesle birmişsin gibi muamele görmek sadece saçma değil, kırıcı da.

En kırıcısı, Rodion Romanoviç Raskolnikov gibi, çok özel olduğunu düşünerek, bunu tüm dünyaya ispatlamak için somut şeyler yapmak; ve sonunda hem yaptığın şeyi eline yüzüne bulaştırmak, hem de daha yapmaya başladığın andan itibaren, sürekli kendini sorgulayarak hiç özel olmadığını, gayet sıradan olduğunu fark etmek.

Hiç güzel anlatamadım.

Günün Anlam ve Önemi

2011-06-12T15:04:00.004+03:00

"Biliyor musun, o sıralar durmadan kendime şunu sorardım: Neden böyle aptalım ben? Madem başkaları aptal ve ben onların aptal olduklarını kesin olarak biliyorum, öyleyse neden onlardan daha akıllı olmak istemiyorum? Sonra, herkesin akıllı olmasını beklemenin, çok uzun süreceğini anladım, Sonya. Bir de bunun hiçbir zaman gerçekleşmeyeceğini... İnsanların değişmeyeceğini, onları değiştirebilecek kimsenin bulunmadığını ve bunun için çaba göstermeye değmeyeceğini! Ya, böyle işte! Bu bir yasa Sonya, yasa. Akılca ve ruhça kim sağlam ve güçlüyse, insanlara onun buyuracağını biliyorum artık! Kim daha yürekliyse, haklı olan da odur. Her şeyin içine tükürmekte, aldırmazlıkta en ileri gidenler, yasa koyucu olurlar. Herkesten daha gözü pek olan, herkesten daha haklıdır! Bugüne kadar böyle gelmiş, bu bundan sonra da böyle gidecek! Bu gerçeği ayırt edemeyenler kördür!"

F. M. Dostoyevski, Suç ve Ceza

Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, Ekim 2010, Çeviren: Mazlum Beyhan

Ders Notunu Vermeyen Uyuz Kız

2011-06-06T23:24:00.002+03:00

Artık gerçekten bıktım ve kendimden nefret etme noktasına geldim; çünkü ben bir konuda bariz bir biçimde net olmama rağmen karşımdaki insanlar tarafından anlaşılamayınca ciddi anlamda çok sinirleniyorum ve artık kendimi suçlamaya başlıyorum.

Bulunduğum her eğitim ortamında bölüm sekreteri muamelesi görmekten gına geldi artık. Şimdiye kadar daha anlaşılır bir durumdu, ama şimdi iyice anlamsız. "Notlarını fotokopi çektirebilir miyim?"den başlayıp "Şşş kağıdını göstersene"ye varan bir skala bu. Hadi lise gevşek bir ortam, üniversitede de özel bir okuldaydık, bursluyduk, derslere de katılıyorduk (default inek oluyorsun zaten), ama MBA yapıyoruz artık arkadaş ya, benim sizin adınıza not tutup önemli rapor teslim/vize tarihlerini size bildirmek gibi bir görevim yok ki? Hepimiz belli elemelerden geçip, not ortalaması, TOEFL, ALES gibi kriterlerde benzer başarılar gösterip gelmişiz buraya.

Şimdi "default inek" diyince de şuna değinmem lazım; o cümlenin parantezden önceki kısmını okuyup "E ineksin işte!" diyor olabilirsiniz ama ineklik böyle bir şey değil. İnek olsam, finalim varken gelip burada blog yazmam, normalde basketbol takip etmediğim halde Galatasaray Cafe Crown'ın maçını izlemem, saatlerce Twitter'da takılmam, notumu %100 etkileyecek Ticaret Hukuku dersinin finaline 2 gün kala Hineem'le bütün günümü sohbet ederek harcamam... Bilmiyorum yeterince net oldu mu? Ben zaten ders çalışma becerisinden yoksun bir insan olduğum için bütün derslere katılıyorum. Not almamın sebebi de derslerde uyumamak. Yani sizden farkım, sizin yaptığınız şeyleri yapmamak için önlem alıyor olmam. Yoksa bu yaptığım şeylerden zevk aldığım filan sanılmasın. Zaten beni inek zanneden herkesin de sadece bir şey soracağı zaman benimle "Canım"lı iletişim kuran insanlar olması da tesadüf değil. Her neyse.

Facebook'umu final döneminde sürekli girip boş yere vakit harcamayayım diye kapattım. Twitter'ı da kapatacaktım ama tweet'lerimin silinmesini göze alamadım. Ama sonradan fark ettim ki, "sinemcm slm bişi sorcmm"la başlayan Facebook mesajlarından kurtulmak da büyük hafiflik oldu. Ben Facebook'a sırf rahatlamak, boş vaktimi geçirmek için giriyorum, arada görüşemediğim arkadaşlarımla mesajlaşıyorum, orada bile bu muhabbetin yapılması sinirlerimi geriyor.

Hayır zaten ben ders notlarından ve doçent ve profesör duyurularından sorumlu devlet bakanı mıyım? Siz de bilin ya. Siz de gelin derse. Ben sabahın köründe uyanmak için telefonu uzağa koymak gibi türlü aksiyonlarla zar zor kalkarken sen kıçında pireler uçuşarak uyumayı tercih ediyorsun, eyvallah. Ama ben etmiyorum, uykumdan feragat ediyorum ki vizeden iki gün evvel senin düştüğün duruma düşmeyeyim. Sen zaten bana güveniyorsun, nasılsa bu salak gider diye düşünüyorsun; benim öyle bir garantim de yok. Gitmezsem notlarını fotokopi çektireceğim, projenin teslim tarihini öğreneceğim biri yok. Üstelik ben senin yaptığını yaparsam da şaşırıyorsun, "Aaa not almadın mı?" diye. Almadım.

Sanmayın ki "ders notunu vermeyen uyuz kız"ım. Öyle olanı da çok iyi anlıyorum ama ben nasılsa benim anladığım gibi kimse anlamaz diye düşünerek umursamadığım için notlarımı dağıtıyorum. Hatta geçen dönem bilgisayar ortamında hazırladığım slayt ile kendi aldığım notların karışımı olan çılgın übersonik notları bile kimse bilmezken, ve istemezsem bilmeyebilirken, tüm sınıfa mail ile dağıttım. Ama bu benim sürekli bilgisayar/telefon başında bu insanların sorularını cevaplamak için bekleyen 7/24 danışma hattı muamelesi görmemin canımı çok sıktığı gerçeğini değiştirmiyor.

Hayır bir de ne kadar kolay, her türlü etinden sütünden faydalan, sonra "inek" diye yaftala, sözlüklerde "notunu vermeyen bilmem kim" diye entry gir. Oh valla. Biz de hem her türlü iyiliği yapalım hem de adımız kötü kalsın.

Çok sinirliydim, öyle gelişine yazdım işte. Başı-sonu yok bu yazının. Karşımda olsa dinleyen biri, iki saat anlatırım yine sinirim geçmez.

Merve Bodur

2011-06-04T16:32:00.003+03:00

Kanser kimseye yakışmıyor, ama 15 yaşındaki gencecik bir kıza hiç yakışmıyor. Acil şifalar diliyorum kendisine.

Detaylı bilgi ve destek için; Ek$i Sözlük. Facebook. Twitter.

Charlie

2011-06-04T15:29:00.002+03:00

Şimdi isim vermek istemediğim için dolaylı yoldan tarif edeceğim, nasılsa ikiz kardeşlerim var: Bir tanesinin okulunda bir arkadaşı, dışarıdan ucuza topluca aldığı abur cuburu okulda arkadaşlarına satıyor.

Çocuğun maddi durumuyla ilgili bir fikrimiz yok. Yani bunu ihtiyacı olduğu için mi yapıyor, sırf ticari kafanın zevkini çıkaran o zeki çocuklardan mı, yoksa her ikisi mi, bilmiyoruz. Zaten bence hikayede mühim olan da bu kısmı değil. Kardeşim bana anlattığı zaman acıma değildi zaten hissettiğim şey. Sadece çocuğa karşı aşırı bir sevgi besledim birden. Charlie'nin Çikolata Fabrikası'ndaki Charlie gibi işte; o kitapta/filmde Charlie'yi sevme sebebiniz acıma hissi değildir zaten -en azından benim değildi-, bu da öyle.

Artık o gün okulda satacağı ne varsa, annesiyle birlikte alışverişini yapıp getiriyor okula. İşin güzel tarafı çocuğun herkesin sevdiği şeyleri güzelce tespit edip, Facebook'tan öncesinde reklamını yapıp, ertesi gün okula getirmesi ve bunların doğal olarak kapış kapış gitmesi. Yani amacı ne olursa olsun, bunu öylesine yapmaması hayranlık uyandırıcı.

Bir de işin okul yönetimi boyutu var ki, insanı zorla küfrettiriyorlar. Yasaklayıcı zihniyetin belki de ilk tanıştığımız temsilcisidir zaten okul yönetimi. Üstelik, bizim zamanımızda olmayan yeni bir uygulama getirilmiş, koridorlarda kamera varmış! Kardeşim ilk söylediğinde aklım çıktı, şaka yapıyor sandım. Bu çocuk bu getirdiği şeyleri satabilmek için çantalara filan koyup gizlice sınıf sınıf geziyormuş. Ben bugüne kadar artık yetişkin bir birey olduğumu sanıyordum ama değilmişim, yani en azından bu çocuğa sinirlenecek ve onu azarlayacak bir yetişkinlik mertebesine erişememişim. Çocuğun yaptığı şeyi ben duyunca onu kucaklamak istiyorum ve bence ciddi ciddi takdir edilesi bir şey yapıyor. Bunu öğrenince nasıl gülümsemezsin de sinirlenirsin, gerçekten aklım almıyor ya, gerçekten.

Bu kadar yazdım ama demek istediklerimi hala ifade edemedim. O çocuğu da gözlerinden öpüyorum. Bence istediği her şeyi başarabilecek azimde bir çocuk o, lise gibi en balta girmemiş orman tandanslı ortamda bile bu kadar özgüvenli ve becerikli olduğuna göre.

Şampiyon Galatasaray

2011-05-29T18:44:00.002+03:00

Az evvel yanlışlıkla telefonumdaki en kıymetli mesajı sildim. O zaman yurtta kaldığımız ve internet & tv gibi medyaya pek erişimimiz olmadığı için gündemden kopmamak adına NTV haber paketine abone olmuştum. Gelen her mesajı okuyup siliyordum ama bunu silmedim. 5 sene sakladım. 5 sene. 5. Ve öylece siliniverdi.

ŞAMPİYON GALATASARAY
Kayserispor'u 3-0 yenen Galatasaray, Fenerbahçe'nin Denizlispor ile 1-1 berabere kalmasıyla Turkcell Super Lig'de 83 puanla şampiyonluğunu ilan etti.

Bu mesaj biraz o anın idrakıydı benim için, Tomas'ı don atlet ağlarken gördüğüm an ile bu mesajdı o şampiyonluğun gerçek olduğunu anlamamın sebebi. Bir şeyleri saklama, atamama gibi saplantıları olan benim gibi obsesif kompülsifler anlar anca beni.

Toucherleciel, çok teşekkürler.

Leyla ile Mecnun

2011-05-29T15:20:00.000+03:00

Bu diziyi sevmeyen insanla ben iyi anlaşamam, o kadar söylüyorum.

"İyi ki varsınız. Biz de varız. Teşekkür ederiz."

2011-05-25T19:34:00.002+03:00

http://www.renklerherkesicindir.com/

Tıklayın, hatırım için. Paylaşmanız için bir ricada bulunmayacağım, zaten paylaşırsınız izleyince.

"bir yaprak uçuyor ağaçtan pat diye kucağıma"

2011-05-24T14:44:00.005+03:00

Sadece canım bloga yazı yazmak istediği için yazıyorum bu yazıyı. Bir sonraki cümlemin ne olacağını bile bilmiyorum. Güzel havaya tribute olsun.

Bir sonraki cümlenin ne olacağını bilememek genelde blog yazarken yaptığım bir şey değil. Zaten %90 atarlanınca/üzülünce yazdığım için yazdığım çoğu şey kafamdan geçmiş oluyor.

Yazarken bunu dinliyorum, çok güzel şarkı. Teoman'ın son albümü de güzel zaten. İnsan şöyle soğuk bir şeyler içip güneşin altına amaçsızca yatmak, azıcık kitap okuyup okurken sızmak istiyor. Tabi Ankara'da böyle şeyler iyice ütopik artık. İki gündür güneşli diye seviniyorduk, yine yağmurlar geliyormuş. Artık sadece sonbahar ve kış olmak üzere iki mevsim olduğuna inanmaya başladım. Mersin'de kardeşimin 2 hafta evvel denize girdiğini de söyleyip bu paragrafı kapatayım.

Gofretlerin en güzeli Nesquik gofret. Bu sabah 4 kupa (evet, kupa) çay içtim! Tiryakilik boyutunu aştım artık, amatem'e yatırılmayı talep ediyorum.

Kitap okumayı çok seviyorum. Kitap okumayı sevmeyi de çok seviyorum. Yani iyi ki kitapları sevmişim, kitap okumayan bir insan olsam nasıl bir salaklık seviyesinde olurdum bilemiyorum. Buradan bana bu sevgiyi aşılayan ve sevgimin doymuş seviyeye ulaşması için finansal desteklerini 22 sene boyunca hiç esirgemeyen annem ve babama çok teşekkür ediyorum. Bir de tabi okuduğuma memnun olduğum tüm kitaplara. Özellikle çocukken aklımı alan kitaplara. Onlar aklımı alacak kadar harikulade olmasaydı sevmezdim belki. Bu cümleyi okurken aklına Don Kişot, Tom Sawyer, Heidi, Küçük Prens, Küçük Kara Balık, Robin Hood gelen herkesi de yanaklarından öpüyorum.

Twitter profilimde de yazıyor gerçi ama benim herhangi bir eseri sevme kıstasım içine girme isteği. O kurgusal karakterleri gerçekten tanımak istiyorsam, ya da en azından aynı ortamda olup kitaptan/filmden/diziden değil canlı canlı gözlemlemek istiyorsam seviyorum işte. En son İnce Memed'de oldu sanırım bu his. Ondan evvel sanırım Çavdar Tarlasında Çocuklar'da olmuştu.

Seneye tez yazacağım ya, şimdiden nasıl karnıma ağrılar giriyor bilemezsin. Bilemezsin!

Operations Management alanında uzmanlaşmak istiyordum ama sanırım son kararım Marketing.

Bazen güzel bir kitapçıya girince çok daralıyorum. "Ben bunları ne ara okuyup bitireceğim ya?!" sorusu eşliğinde yüreğim sıkışıyor. Valla bak.

Her şeyin üst üste geldiği, hiçbir işinizi yetiştiremediğiniz, artık yaz tatiline günler kalan, hiç gerçekleştirmeyeceğinizi bildiğiniz planlar yaptığınız güzelim bahar günleri olur ya. İşte o zaman dilimindeyim. Şimdi müsaadenizle bitirmek üzere olduğum insan kaynakları makalemin üzere'sinden kurtulayım, yarın için pazarlama vakasını okuyayım, insan kaynakları sunumuma hazırlanayım, perşembe gireceğim finans vizesine çalışayım ki dersten kalacağım iyice belli olsun... Öğrenci olmasam ölürüm sanırım.

21 Mayıs 1864

2011-05-21T19:45:00.004+03:00

Bugün, Çerkes soykırımının 147. yıldönümü. Tek derdi kendi vatanında yaşamak olan asil insanların topraklarından zorla sürülüp Karadeniz'in azgın sularına atılışının, dilini bile bilmedikleri bambaşka ülkelerde, bambaşka iklimlerde yaşamak zorunda bırakılışlarının; nesilden nesile geçtikçe kültürlerini, danslarını, adetlerini, dillerini unutuşlarının. Her ne kadar direnmeye çalışmış olsalar da, başka insanlara, başka toplumlara dönüşmeye başlamalarının. Doğmadıkları, görmedikleri, yaşamadıkları, hiç bilmedikleri memleketlerini özlemelerinin, oralardan hüzünlü bir ezgi duyunca hala ağlamaklı olmalarının 147. yıldönümü.

Sevgi = 2 x Nefret

2011-04-27T21:26:00.004+03:00

Çok şeye takılıyorum, sürekli mutsuz olacak bir şeyler bulabiliyorum. Aslında genel olarak optimist bir insan olsam da gıcık olduğum tonla şey var. Hiçbir şey bulamazsam, kaldırımı el ele tutuşarak yürümek gibi ulvi bir amaca hizmet etmek uğruna işgal eden ve sizin "Pardon! Pardon!" yakarışlarınıza rağmen ellerini ayırmayıp aşklarına inanan ve en sonunda yoldan geçmeye mecbur eden çiftlere atarlanmak için bir, bilemedin iki saatimi harcıyorum. Lakin gerçekten beni sinirlendiren bir şey varsa o da sevgisini nefret üzerinden tanımlama eğilimidir. Bir Galatasaraylının, takımına, futbolcusuna, stadyumuna, armasına, formasına olan sade ama güçlü sevgisini illa ki "Fenerbahçe'nin Allah belasını versin!" tadında yaşaması bence acınası. Sen Galatasaray'ı seviyorsan, Galatasaray'ı seviyorsundur. Bu Fenerbahçe'den ya da Beşiktaş'tan nefret etmeni gerektirmez. Bu sevgi - nefret denkleminin en zavallı kurbanlarından biri de sanırım Ankara. Yazıyı yazma fikri de oradan geldi. Memleketimin deniz kenarındaki güzide şehirleri sakinlerinin kendi şehirlerine duyduğu sevdayı ifade etme yöntemi, "Ankara'yı sevmiyorum". Behzat Ç.'den hastası olduğumuz Harun'un da dediği gibi, "Ankara'nın da çok s.kindeydi." Zaten İstanbul'da yaşıyorsun, Ankara'ya kırk yılda bir, bir daha tekrarlanmayacak sebeplerden dolayı geliyorsun veya hiç gelmiyorsun, ama "Aiiyy orada deniz yok, ben yaşayamam denizsiz." E Dudullu'da oturuyorsun, havan kime? Sanırsın Boğaz'da yalısı var. Tek tip laflar ezberlenmiş, sanki aylarca Ankara'da yaşamış da beğenmemiş gibi, "Ankara çok gri", "Ankara'da deniz yok", "Ankara çok sıkıcı". Zaten bu şehrin sana vaatleri cıvıl cıvıl karnaval havası, deniz, güneş, kum değil ki. Belediye başkanına bakarak beklentini oluştur hiç kafan çalışmıyorsa. Bizim gibi sakin, rutini seven insanlara huzur veren güzel bir şehir Ankara, beğenmeyen de gelmeyebilir, ağlamayız söz.

Bir de bu ezber söylemlerin Mersin ayağı var ki o iyice delirtiyor beni. Ana haber bülteninde izlediği bayrak yakma, ne bileyim, polis taşlama eylemlerini Mersin'in göbeğinde oluyor sanıp, uyduruk sosyolojik tespitlerini de katarak "E tabi çok göç alıyor Mersin, ondan çok bozuldu son yıllarda". Tabi sen her gün Mersin Merkez'de olduğun için biliyorsun. Duyan da annem polis taşlıyor sanacak.

Bilip bilmeden, dangalak dangalak konuşmayın la!

100 Facts About Me

2011-03-25T20:25:00.003+02:00

Bu sabah Operations Management adlı lisansta aslında en sevdiğim ama hocası sebebiyle şu günlerde dinleyemediğim derste iPod'dan Twitter'a girmişken #100factsaboutme diye trending topic gördüm. Derste sıkıntıdan yazmaya başladım. Buradan da devam ederim. Twitter'da yazacağıma buraya yazarım, bloga yazı olur, di mi?

Kalabalıklarda çok soğuk dururum. Sonradan o kalabalığın içinden biriyle samimi olursam ondan duyduğum şey ya "Senden korkuyordum" ya da "Sana gıcık oluyordum" oluyor.
Sinirlenince ağlıyorum. Bu huyuma da acayip sinir oluyorum. Mesela üzülünce o kadar kolay ağlamam.
Uykuya çok düşkünüm ve bunu sevmiyorum. Uykuyu seviyorum ama beni kendine esir etmesini, öğlene kadar uyumayı, bütün günü öldürmeyi sevmiyorum.
Burnumda deviasyon var. Bu tabi benim kendi teşhisim ama sonuçta burnum eğri ve sol delikten çok zor nefes alıyorum. Büyük ihtimal deviasyon. Yaza ameliyat düşünüyorum.
Tam yedi sene braket, yani halk ağzıyla diş teli taktım. Çıktığında uzun süre kendime bakmak istemedim, çirkin geliyordu braketsiz halim.
Telefonda konuşmayı sevmiyorum. Ne diyeceğimi bile bilemiyorum, normalde saatlerce geyik yaptığım insanlarla telefonda "Iıı... Tamam o zaman." diyip kapatmaya zorluyorum.
Hocalarımla dalga geçmeyi sevmiyorum. Geçmiyorum değil, sevmiyorum. Vicdanım sızlıyor. Eğer gerçekten beni delirtmezse de geçmem zaten.
Terbiyesizliğe tahammülüm yok. Çok sinirleniyorum. Sadece bana yapılmasına gerek yok sinirlenmem için.
Ciddi seviyede kırtasiye hastalığım var. Üç kupa dolusu kalem masamın üzerinde, bir kalem kutusu dolusu da çantamda.
Güzel yazıyla motive oluyorum. Eğer notlarımı güzel tutmazsam sonra çalışasım gelmiyor.
Bilgisayarla veya teknik herhangi bir şeyle ilgili sorunu tek başıma halledince acayip zevk duyuyorum.
Totem hastasıyım. Sadece futbolla ilgili değil, mesela "İleriki kavşağa yeşil yanarken yetişirsem bugün ders erken biter" gibi. Biraz salakça evet.
Sosyal ortamlarda çok rahat gülerim ama bir şey izlerken, okurken, dinlerken kolay kolay sesli gülmem. Çok komik bir film de olsa gülümserim. O aslında çok komik olduğunu gösterir zaten.
Hem biriyle, hem de tek başıma yürümeyi çok seviyorum.
Eskiden gazete okumadan günümü tamamlayamazdım. Akşam da olsa okurdum. Artık nefret ediyorum.
Denizde veya havuzdayken, burnum sorunlu olduğundan nefesimin bir kısmını ağzımdan aldığım için gülmek yerine şuh kahkaha atıyorum. Bilmeyenler hep şaşırır.
Orijinal kitap hastalığım var. Filmde ve müzikte de severim ama o kadar prensipli ve takıntılı değilim. Minimum 60 liralık ders kitaplarını bile orijinal alıyorum.
Dil öğrenmeyi çok seviyorum. Sırf meraktan Çağdaş Yunanca ve Rusça kurslarına gitmişliğim var.
Küfür etmeyi seviyorum. Ama gerekli gereksiz edilmesini sevmiyorum.
Ayı gibi yiyorum. Bildiğin ayı gibi.
Çok yiyorum ama kilo almıyorum. Tahlil yaptırdık, hipertiroidim de yok. Bu konuda şanslıyım, evet.
Mutsuz olunca uyurum. Bundan memnunum ama bilinçli yapmıyorum. Vücut reaksiyonu.
Yaşadığım şehrin her köşesini bilmeyi çok seviyorum, çok huzurlu oluyorum.
Adres sorulduğunda cevap veremezsem kendimi suçlu hissediyorum.
Yoğurdu tek başına yiyemiyorum.
Kaymaktan tiksiniyorum. Pırasadan o kadar değil ama ondan da. Bunlar dışında kolay kolay yemek beğenmemezlik yapmam.
Bir şarkıya takınca kusana kadar dinlemezsem rahat edemiyorum.
Sabahın erken ve gecenin geç saatleri gün içinde en sevdiğim saatler.
Ehliyetim var, sürücü kursundaki direksiyon hocam hızlı sürdüğüm için beni sürekli uyarıyordu hatta. Ama bir yıldan fazla süredir trafiğe çıkmamaktan artık yavaştan korkar oldum.
Kütüphane aşığıyım.
Sinemaya yalnız gitmeyi çok seviyorum.
Topuklu ayakkabı hastasıyım, ama ne zaman giysem "Ne gerek var?" denmesine sinir oluyorum. Topuklu ayakkabı bir boy uzatma aracı değil, bir yaşam tarzıdır.
Pablo Picasso'nun Guernica'sı ve Salvador Dali'nin Raphaelesque Head Exploding'i favori tablolarım. Bakmaya doyamıyorum.
Yastık çevirmeyi sevmem. Aldığı şekille rahat gelir.
Biriyle buluşacaksam mümkünse buluşma yeri olarak o semtte bir kitapçıyı ayarlarım. Çünkü bütün buluşmalara minimum 15 dakika erken gidiyorum. Beklemek sinir bozmuyor en azından.
Sıralama sürekli değişse de bundan sonra pek değişmez gibi; favori alkollü içeceklerim sırasıyla, rakı, bira, şarap.
Olmazsa olmaz üç makyaj malzemem, eyeliner, rimel, allık.
İki parfüm kullanırım, biri bitince diğerine geçerim. Lacoste pour femme ve Lancome Miracle.
Eski Türk filmlerini izlemeyi çok seviyorum.
Yemek yapmayı seviyorum. Yemek yapıp insanları sevindirmeyi seviyorum. Favorim kahvaltı hazırlayıp sürpriz yapmak.
Çok hızlı karar veririm, ve karardan pişman olsam dahi hızlı verdiğim için pişman olmam.
Mümkün olduğunca önyargılı olmamaya çalışırım.
Uzun süre ayaklarımın yere değmediği suda kalamam. Korkarım.
Yüksekten korkarım.
Msn Messenger'ı sevmiyorum. Gtalk'u seviyorum.
Her alanda, kullandığım ürünün lovemark'ıma ait olmasına dikkat ederim, eğer mümkünse.
Sınavlarda heyecanlanmam, ÖSS dahil.
Bebekleri çok severim. Hemen iletişim kurarım.
Şımarık çocuklara tahammül edemiyorum.
Çay tiryakisiyim. Kahveye bağımlı olmaya meyilliyim, kendimi zor tutuyorum. Bir şeyler içmeden duramam. Hiç olmadı bitki çayı içerim.
İzmir'i durmaksızın özlüyorum, sürekli, ailem gibi.
Aileme çok düşkünüm. Deli gibi. Bazen onlar bile yadırgar.
Uyanınca ilk iş su içerim.
Eğer kahvaltı yapmazsam kolay kolay acıkmam akşama kadar. Bu yüzden çok rahat oruç tutarım. Su hariç.
Tek ibadetim oruç. Komik biraz ama öyle.
Çok zor kavga ederim bir insanla, sinirlensem de içimden sinirlenirim.
Kendimle ilgili tek problemim, sesimin güzel olmaması. Türk sanat müziği söyleyebilmeyi çok isterdim.
Çikolataya tapınıyorum. Kinder Bueno ve Damak favorilerim. Bir de Milkinis.
Karameli hiç sevmem. Karamelli olup yiyebildiğim tek şey Albeni.
Her yaştan insanla anlaşabiliyorum. Öyle sadece yaşıtlarımla takılma gibi bir isteğim yok. Hatta düğün gibi şeyler için toplanan kalabalık ortamlarda kendimden yaşça büyüklerle takılmayı daha çok seviyorum.
Çerkesim. Ve bunun karakterime katkısı inanılmaz derecede büyük, tipimden daha fazla.
Yılanlardan çok korkuyorum. Avuçlarım kaşınıyor. Şunu yazarken bile kaşınıyor. Resmine bile bakamam, filmde görünce gözlerimi kapatırım.
Çok sinirlenince bende oluşan ani refleks tokattır. Öyle ki, atarken "N'apıyorum lan ben" derim. Korkunca da hakeza. Erkek kardeşimi beni korkutunca tokatladığım çok olmuştur.
Ben bir odadan çıkarken kapıdan birinin girmesi bile deli gibi korkmama yeter. "Bööö!" filan yapmasına gerek yok yani.
Çok okurum. Okumadan duramam. Okunacak bir şey olmayan yerde kremlerin arkalarını, elektronik aletlerin kullanım kılavuzlarını bile okurum.
PES oynamayı severim ama çok değil. O kadar iyi değilim zaten.
Kazanma hırsım var, takım oyunlarını sevmem.
Grup projelerinde çoğunlukla gergin, sinirli, ve hiçbir şeyi beğenmeyen üyeyimdir. Sadece herkes benim seviyemde ve mantığımdaysa mutlu ve üretici olurum. Ve bunun çok kötü bir özellik olduğunun farkındayım ama elimden bir şey gelmiyor.
En sevdiğim renk yoktur. Şu aralar sarıyı seviyorum ama sarısı olan bir şeyin illa sarısını almam. Neyi beğenirsem onu alırım.
Uğurlu sayım da yok. İlla buna dayalı bir şey seçmem gerekirse, ve mümkünse, Mersin ya da İzmir plakalarını seçerim.
Plaka ezberlerim. Bütün eski arabalarımızın plakasını hatırlıyorum. Bazen yolda hiç tanımadığım arabaları bile plakasından tanıyorum.
Sayısal şeyleri güzel ezberlerim ama sözel hafızam çok zayıf.
Hızlı yürürüm. Yorulsam da kolay kolay yavaşlamam.
Çok sık başım ağrır.
"Ben demiştim" demeyi çok severim.
Çok sıcak da olsa, bir şey örtmeden uyuyamam.
Ağaçlara dokunmayı çok seviyorum.
Ders çalışmayı sevmem. O yüzden devamsızlık yapmam, en azından ders çalışmak zorunda kalmamak için.
Alarmın ilk çalışında kalkarım.
Sevdiğim filmleri defalarca izlemekten zevk alırım.
Sınavlardan erken çıkarım. Hatta en erken ben çıkarım. Bugüne kadar sonuna dek kaldığım tek sınav ÖSS idi, o da tek bir geometri sorusuna takıldığım ve bitirdiğimde son 15 dakikanın içinde olduğumuzdandı.
Internet bağımlısıyım.
Tek bir nefes bile sigara içmedim.
Düzen hastasıyım.
Annemi çok severim.
Babamı çok severim.
Film izlemeye başlamadan önce çok üşenirim. Her film bitirişimde "Çok şahane, bundan sonra üşenmeyeceğim" derim ve yine üşenirim. Kısır döngü.
Favori çizgifilm karakterim Will Coyote.
Yalnız gezmeyi çok severim.
Para biriktiremiyorum.
Hocası iyiyse en sevmediğim ders dahi olsa mutlu gidiyorum derse, and vice versa.
Hayallerimin şehri Londra.
Orta derecede İspanyolca biliyorum, biliyordum daha doğrusu. Giderek unutuyorum.
Bulmaca çözmekten acayip keyif alırım. Sudoku favorim.
En sevdiğim bilgisayar oyunu Battle for Middle Earth.
En sevdiğim masa oyunu Trivial Pursuit.
Küçükken Red Kit'e ve Pembe Panter'e aşıktım.
Köpekleri kedilere tercih ederim ama kedileri de severim. En sevdiğim köpek türü golden retriever.
Uykusuz'da son bir yıldır en sevdiğim çizerler Cihan Kılıç ve Ender Yıldızhan.
Aşığı olduğum araba, Ford Fiesta. Elektrik Kırmızısı.

25 Mart günü başladığım liste 31 Mart'ta bitti.

How You See the World

2011-03-22T01:32:00.003+02:00

Bazen blogun eski yazılarına, ve eski yorumlarına bakıyorum. Tuhaf oluyor. Çünkü o zamanlar periyodik olarak yorum bırakan insanlarla bir şekilde iletişime geçiyorduk ve artık hayatımda ufak da olsa bir yer ediniyorlardı. Gün içinde birkaç defa aklıma geliyorlardı, ne yaptıklarını filan tahmin etmeye çalışıyordum. Hatta bazen bir yazı yazarken özellikle bazılarının yorumlarını çok merak ediyordum, yorum bıraktığını görünce heyecanlanıyordum. Şimdi de değişen pek bir şey yok. Ha tabi başka mecralardan da insanlar müdahil oldu bu olaya. Bazen bu insanlardan arkadaşlarıma filan bahsediyorum. Hatta bazıları sohbetlerde ayrı bir yer kaplıyor, eğer konuştuğum arkadaşım da o kişiden haberdar ise. Ama aslında bir önemi yok. Her ne kadar sosyal medya çok şahane de olsa, "Facebook makes me hate people I know, Twitter makes me love people I don't know" da olsa, gerçek bir insan gibi olmuyor. Sinem'in de dediği gibi biz gerçek bir insan yaratmak için boşlukları doğru özelliklerle, alışkanlıklarla, karakterle, ses tonuyla filan dolduruyoruz. Gerçekten tanıştığım insanları ayrı tutuyorum, çünkü sık görüşsem de, görüşmesem de onlar artık benim hayatımda ve kafamda doldurduğum boşlukları yanlışsa düzelttiler. Ama sanırım bazen olmayanı var etme konusunda kendimi aşıyorum.

Sinirliyim, ya da kırgınım gibi olmuş. Ama öyle değil. Birden bire düşündüm, düşünmüşken yazdım. Nötrüm yani. Yine de bu bahsi geçen insanların yeri ayrı.

Tabula Rasa

2011-03-18T00:42:00.002+02:00

Geçen derbide kazanmak istemiyordum. Çünkü kazanırsak, "Rijkaard gitti, sorun çözüldü" kafasına sahip birçok taraftar tatmin olacaktı, yönetim kökten sorunlara yüzeysel çözümler getirerek bizleri oyalamaya devam edecekti, falan filan... Hoş, beraberlik bile "Lan ne güzel top oynamaya başladık" düşüncelerini yaratmaya yetti.

Artık biz dipteyiz, sondayız, depresyondayız. "Artık bundan daha fena ne olabilir ki?" dediğimiz her gün cevabımızı alıyoruz. Fenerbahçe şampiyonluğun en ciddi adaylarından. Onlara çamur atacak değilim, hak ediyorlar, onların dışında birinin almasının bize bir faydası yok. Biz olamadıktan sonra kimin şampiyon olduğu çok da umrumda değil. İki ezeli rakibin şu durumlarında bir derbiye çıkacak olmaları bile trajik aslında, iki takım için de çok kritik maçlar.

Ama ben artık önceki maçtaki "Kazanmayalım ne olur, bir galibiyete aldanmayalım" ruh halinden çok uzağım. O zaman bir çocuğu sevmek gibi olduğunu söylemiştim, Galatasaray'ın cezasını çekip yaptıklarından ders çıkarmasını, düzelmesini istiyordum. Artık takıma bağlılığım ve sevgim o kadar köreldi ki, ne olduğu, ne öğrendiği çok da umrumda değil içindeki şu adamlarla. Tek dileğim heyecanlı bir maç, sonuç ne olursa olsun bir iki gol sevinci, kavgasız gürültüsüz bir 90 dakika.

Yanlış anlaşılmasın, Galatasaray'ı sevmiyor değilim. Öyle bir şey benim için mümkün değil. Kaldı ki öyle olsa, sinirli değil, kayıtsız olurdum. Ama içindeki insanların büyük çoğunluğunu sevmiyorum. O yüzden anlık zevklerin peşindeyim.

Çelişkili Bir Düzlemde

2011-03-01T01:12:00.003+02:00

İnsan kafayı yiyecek gibi oluyor, böyle sansür haberlerini öğrenince. Giderek de uyuşuyor aslında. Sabah çok erken saatte dersim olduğu için Oscar Törenini izleyemedim, bütün gün sonuçları öğrenmedim. Akşam hiçbir şey bilmeden oturup izledim. Hal böyle olunca bütün gün internetten ve özellikle sosyal medyadan uzak durdum. Tabi sadece Oscar Ödüllerinden değil, birçok bilgiden mahrum kaldım ki, en önemlisi de bu.

Yanlış bilmiyorsam yaklaşık iki sene ulaşamadık Youtube'a. Sonra Myspace gitti. Last.fm'e ulaşamadık uzun bir süre. Bir ara yine Blogger yasaklanmıştı. IMDb yerine IMBd yasaklanmıştı hatta, güzel memleketimizde. Aklıma gelmiyor hepsi tabi, bu kadar çok olunca ama yakın zamanda hepimizi çıldırtan örneklerden Fizy var. "Bu siteye erişim mahkeme kararıyla engellenmiştir." Yok ya? Benim şu ucu bucağı olmayan internette ne okuyacağıma, ne izleyeceğime, ne dinleyeceğime ben reşit ve akli melekeleri yerinde bir birey olarak niye karar veremiyorum acaba? İster özel kişi olsun, ister tüzel; kimin haddine benim ne yapacağıma karar vermek? Aman o videoları izlemeyin, aman o siteden müzik dinlemeyin; aman yazı yazmayın evladım, anarşik olursunuz mazallah. Kusura bakmayın da, annem, babam bile karışamaz benim şu bilgisayarı açıp ne yapacağıma.

Ne kadar saçma aslında değil mi; bizi, biz oluşumuzu, yetişkin bir birey oluşumuzu birçok mefhum etkiliyor, en küçüğü aileden en büyüğü devlete kadar. Birinin öğrettiğini diğeri yasaklıyor, birinin yapmaya zorladığını yapmamızdan diğeri ölesiye korkuyor. Neyse ki kimin saçmaladığını kavrayabilecek kapasiteye sahibiz.

p.s. Vimeo ve Grooveshark gibi iki faciayı unutmuşum. Dediğim gibi, o kadar çok yaşadık ki, artık unutuyoruz.

True Advertising

2011-02-24T14:33:00.000+02:00

Tumblr'a koymak yetmedi. Burada da bulunsun.

"İlk taşı günahsız olan atsın."

2011-02-05T14:11:00.002+02:00

Tiksiniyorum bu ülkedeki kadın düşmanlığından. Yok "Hamile kadının eylemde ne işi vardı?", yok "18 aylık bebek annesi kadının başka adamın evinde ne işi var?". Bu tür olaylara yapacağı yorum bu olan adamlarla aynı ülkede yaşamaktan, aynı havayı solumaktan tiksiniyorum.

127 Hours

2011-01-31T01:21:00.006+02:00

127 Hours mu desek, 90 Minutes of Torture mu desek bilemiyorum. Ailece Cem Yılmaz'ın Soru Cevap'ını izlemeye niyetlenip, vazgeçip Dine'yle bunu izlemeye oturduk. Geçişe bakar mısınız? Cem Yılmaz vs. Aron Ralston. Her neyse.

Torture dememin sebebi filmin kötülüğü değil. Film şahane. James Franco zaten şahane. Olayı işkenceye dönüştüren şey takdir edersiniz ki konunun ta kendisi. Benim filmi izlemeden önce bildiğim şeyler şunlardı, ki izlemediyseniz siz de muhtemelen bunları biliyorsunuz: Filmin Oscar'da 6 dalda adaylığı var, bunlara en iyi film ve en iyi aktör de dahil; ve filmin mevzusu bir kanyonda kayaların arasına sıkışan dağcı. Hah, bu kadar naif ve iç sıkmayan haliyle biliyorsanız eğer, bırakın böyle kalsın. Gerçekten, çok ruhumuz daraldı izlerken. Evin tek sıcak yeri salon olduğu için biz bir splitter ile iki kulaklığı takıp izledik, artık nasıl sesler çıkarıyorsak, annem "Eee bu kadar daraldıysanız izlemeyin canım!" diye çıkıştı ama ne mümkün. Bir yandan kapatıp bir daha açmamak istiyorsunuz, diğer yandan "Sonunda ne olacak?" merakıyla yanıp tutuşuyorsunuz. Bir de limitli su olayı var ki, yanımdaki bir bardak suyu içemedim film boyunca, karakterin susuzluğundan nasıl etkilendiysem. Vicdan yaptım.

Tabi olayla hiçbir şekilde özdeşleşemeyecek olan bizleri bile bu kadar etkilemesi aslında filmin başarısı. Yönetmenin filan hakkını teslim ediyorum lakin bir James Franco gerçeği var ki, şurada ne yazsam, ne anlatsam eksik kalacakmış gibi geliyor. Filmi yeni izlemiş olmamın etkisi vardır mutlaka, ama en iyi aktör dalında Oscar'ı alsa bence hiç sırıtmaz. 5 adaydan James Franco dahil sadece 2'sini izleme şansım oldu, diğeri Social Network ile Jesse Eisenberg. Kalan 3 oyuncu hakkında izlemeden ahkam kesemem tabi ama, sadece şu ikisini kıyaslarsam, James Franco'ya Oscar'ı veriyorsak Jesse Eisenberg minyatürünü bile almasın bence. Tamam o da iyiydi Social Network'te, ama bu performansı izledikten sonra pek adil olmaz gibi geliyor bana. Filmin konusuyla birebir alakalı sahnelerinde tek oyuncu olması bir yana, psikolojik geçişlerin bu kadar ani ve sert olduğu şu rolde ayakta alkışlanacak performans sergilemiş James Franco. Bence karakterin en güzel tarafı, espri anlayışını hiç kaybetmemesiydi bu arada, "8 güçlü adam lazım" gibi sahneleri kastediyorum. Spoiler verip ağzınızın tadını kaçırmak istemiyorum, o yüzden talk show sahnesi bile yeter diyerek kapatayım bu paragrafı.

Film başlarken beklentim ya Into the Wild ya da Cast Away gibi bir film olmasıydı. Çok başka bir ruh halinin eseri olmuş. Bahsettiğim filmlerdeki gibi olayların akışı göreceli olarak yavaş değil, dolayısıyla karakter hikayesini yaşarken sizi de derin düşüncelere sürüklemiyor. Aksine, çok basit, çok net bir mesele var: Hayatta kalmak. Yani film ilerlerken paralel olarak giden toplumsal bir mesaj yok, varsa da çok kişisel boyutlarda. Siz de karakterle beraber hızlı bir biçimde çözümler üretirken buluyorsunuz kendinizi, "Şimdi o kayayı aslında öyle itmese de alttan kaldırsa" gibi.

Sonuna doğru ağladım artık. Korkmayın, spoiler filan değil. Hikayenin sonundan bağımsız, izlerken karakterle beraber gerilmekten ağladım. Döktüğüm gözyaşlarının birincil müsebbibi James Franco'dur, hikayeden bile öte.

Filmle alakalı bu yazımı yine Dine'nin film bittikten sonra kurduğu cümleyle bitireyim: "Beni dövsen bile bu filmi oturup tekrar izlemem!"

Shame on You Crazy Diamond #2

2011-01-08T15:36:00.004+02:00

Hani bazen bir kabus görürsünüz, kötü şeyler olur, ruhunuz daralır. O kadar gerçektir ki gördükleriniz, uyanmak bir seçenek değildir, zaten bunlar yaşanıyordur. Tamam artık, yeter, derken daha da kötü şeyler olur. Hep bir öncekinden daha çekilmez, daha korkunç şeyler gerçekleşir. İçiniz sıkılır, deliler gibi çığlık atmak, bağıra bağıra ağlamak istersiniz ama mümkün değildir. Çünkü sesiniz çıkmıyordur. Kilometrelerce öteden duyulacağını tahmin ettiğiniz bir çığlık atarsınız ama sonuç: Sessizlik. Ağlamaya başlarsınız artık. Derken birden uyanırsınız, ama o kadar gerçek, o kadar acımasızdır ki o kabus, hala ağlıyorsunuzdur. Hiçbirinin gerçek olmadığını anlamanız zaman alır, anlasanız da bütün gün kötü bir ruh haliyle dolanırsınız etrafta. Hep etkisinde kalırsınız.

Bunu nereye bağlayacağım ben? Tabi ki Galatasaray'a. Benzer bir kabusu yaşatıyor çünkü, uyanmak da seçenek değil. Üstelik hiç olmayacak.

Şu sezonda benim anladığım bir şey varsa, o da takım sevgisinin, renklere duyulan aşkın metafora dönüştürülünce bir sevgiliden çok, bir çocuğa duyulan sevgiye benzediğidir. Çünkü ömür boyu affedilmeyecek şeyler yapsa bile, ufacık bir güzel hareketle, anında bu kötülükleri unutabileceğiniz tek sevgi, evlat sevgisi sanırım. Koskoca dört kız, "Heeey artık ligde tek basamaklı sıralara çıktık!" gibi acınası bir şeye sevinip gülüyorsak, rezil durumda olduğumuz halde spor haberlerinde sonlara doğru çıkmamıza atarlanıyorsam, Rijkaard'ın gönderilmesini bile sindirip "Olsun, Hagi var" diye oturup hala her maçı izliyorsam, öğrenci evime Lig TV bağlatıyorsam, Barış Özbek ve saz arkadaşlarına rağmen ben bu takımı deliler gibi destekliyorsam... Öyle lafın gelişi "Galatasaraylıyım" denip geçilmeyecek kadar seviyorum bu takımı. Sevdiğim için de nefret ediyorum bazen kendimden. Hiç umursamadan geçirmek istiyorum şu sezonu. "Bana ne!" diyebilmek istiyorum. Ama hala en ufak bir haberde, iyi yahut kötü olsun, yüreğim pır pır ediyor. Hala Gençlerbirliği deplasmanının ne zamana denk geldiğini hesaplıyorum, maç için planlar yapıyorum. Hala olmadık yerlerde sarıyla kırmızı yan yana gelince gülümsüyorum. Belki artık bilekliklerimi eskisi kadar sık takmıyorum, belki o 49 liraya kadar düşen, muhteşem imzaların olduğu formayı almıyorum, belki maçları izlerken formamı giymiyorum, o kadar bahsini etmiyorum Galatasaray'ın; belki maç varken yapılacak daha güzel şeyler varsa maçı izlememeyi tercih edebiliyorum, belki rakiplerle takışıp eğlenmiyorum, futbol muhabbeti bile açmıyoru hatta; ama hala seviyorum be.

Geçen Colin Kazım'ın resmen geldiğini Yazgülü'yle beraber öğrenip çıldırdığımızda annem de bizdeydi ve haklı olarak kadın "N'oluyor ya, neden delirdiniz bu kadar? Birinin başına bir şey mi gelmiş?" diye sordu. O an nasıl anlatacağımı bilemedim kadına bu pis herifin gelmesinin nasıl canımı yaktığını. En sonunda "Anne düşün ki yollu olduğunu cümle alemin bildiği bir kız olsun. Değil ailene almak, muhabbet etmek bile istemeyeceğin bir kız. Sonra kardeşim gelip sana 'Anne, biz evleniyoruz' desin. Ne hissedersin?" Annemin tövbeleri eşliğinde anladığını hissettim. Tabi ki bu ona denk olamaz, ama anneme neler hissettiğimi anca çocuğu üzerinden örnek vererek anlatabildim işte. Eşit değil evet, kıyaslanamaz bile ama mantıkları denk sevgiler bunlar. Beklentisiz, karşılıksız, kelimelerle anlatılamayan.

Rijkaard'ı, Elano'yu, Keita'yı gönderin; Misimovic'i, Insua'yı izleyemeyelim, takım için vaktimizi bile harcamak istemezken 175 liralık formalar çıkarın hiç utanmadan, sonra o formaya hiç yakışmayan adamlara giydirin o formaları; her şeyi ticarileştirin, hissizleştirin. Yine de seviyorum ben bu takımı. Tarifsiz şekilde. Hem de sizden çok çok daha fazla.

İzmir, İzmir, İzmir.

2010-12-30T02:04:00.002+02:00

Artık resmi olarak söyleyebilirim, Ankara'yı seviyorum. En azından okulumu ve yaşadığım semti seviyorum, ki bu da buradaki hayatımın %95'i demek. Ama yılbaşı akşamı için fasıl tarzı müzikler seçerken Müzeyyen Senar'ın Dağlar Dağlar'ı çalınca yine aklıma İzmir geldi. Çok anlamsız ve açıklanamaz bir şekilde Uşak tarafından İzmir'e girerken geçilen o yolla özdeşleşmiş kafamda. Mezuniyete giderken, tam yol bitmek üzere ve bizim de pilimiz bitmek üzere, "Öf yeter artık" havalarındayken, İzmir'e geldiğimizi fark ettiğim an bu şarkı çalıyordu. Güneş batıyordu. Hava çok güzeldi. Zaten akşamüzerlerini çok severim genelde. Hava tam kararmamış ama ışık yakılan saatleri. O saatlerdi bu da. Ve İzmir'e son defa girdiğimi fark ettim o an. Bunun dışında bir önemi yok o anın. Bu şarkının. Çok da anlamsız ve salak bir yazı oldu bu, farkındayım, ama yazmak istedim işte. Bazen bir insanı özlersiniz, sesini duyarsınız her yerde, herkesi ona benzetirsiniz. Bazen bir yemeği özlersiniz, sürekli burnunuza kokar. Ben İzmir'i öyle özledim işte. Burnumun direği sızlıyor. Gözlerim doluyor. Ankara'nın, Mersin'in, ufacık kaldırımlarını bile İzmir'in bir köşesine benzetme eğilimindeyim. Hala "Bizim okul" derken İzmir Ekonomi Üniversitesi'ni kastediyorum. Deli gibi o mezuniyete doğru yola çıkmış, heyecan dolu ana dönmek istiyorum. Ne bileyim, kep fırlattığım ana dönmek istiyorum. Kayıt gününe, Kordon'da ilk kez içtiğim güne, zor bir sınav sonrası kendimi Balçova sokaklarına attığım soğuk bir kış akşamına, alışveriş sonrası çıktığım o yurt yokuşuna, İnciraltı'nda maç izlemeden önce kumru yiyip tavla oynadığım bir akşamüzerine, kulağımda müzikle 169'da körfeze bakarak klipler çektiğim anlara dönmek istiyorum, çok. Çok özlüyorum İzmir'i. O kadar özlüyorum ki, rüyamda görsem ağlarım.

Twitter'da Araya Kaynasın İstemedim.

2010-12-11T21:59:00.002+02:00

Holden Caulfield'ın hayatındaki Phoebe, Don Draper'ın hayatındaki Peggy. Sizleri acayip kıskanıyorum.

Let It Snow!

2010-12-11T14:34:00.002+02:00

Dün, bugün kara uyanacağımı bilmenin heyecanıyla Listen to Yourself bloguma günün anlam ve önemini belirten bir şarkı koymuştum. Şarkıyı buraya da koyuyorum. Hayatımda ilk defa, "Kar yağdı mı acaba gerçekten?" diye yataktan fırlayıp cama koştum, ve ilk defa böyle bir manzaraya uyandım. Tamam, zorlukları olacak ve hatta kimi zaman küfredeceğim, Mersin/İzmir'i isteyeceğim ama bunun da tadı başka. Evet, mutluyum!

Zengin Kanseri

2010-12-10T18:25:00.004+02:00

Geçenlerde akşam yemeği eşliğinde, artık ne bekliyorduk da açtık televizyonu hatırlamıyorum, Star TV'nin haberlerini izliyoruz. İsmini hatırlayamadığım bir kadın, çok zengin bir adamla evlenmiş, sonra boşanmışlar, memleketimin rekor boşanma tazminatını almış, çok da güzelmiş, ama kanser olmuş, muş. Bu haberin gireceğini "Az Sonra" efektiyle bütün haberlerin arasına soktular. Sonra da haberin kendisini izledik. Ve tabi ki çıldırdım.

Birincisi, bunun haber değeri var mı? Günlerdir şurada yaşananın haddi hesabı yok, onlar bitti bu kadının kanserine mi geldi sıra? Bunu ben, sıradan bir öğrenci olarak, neden bilmek isteyeyim mesela? Ya da bir ev hanımı olan annem neden bilmek istesin?

İkincisi ve asıl olanı, buna üzülmemiz mi gerekiyor? Ülkemizde haline üzülecek insan mı kalmadı? Kanser olup, tedavisi mümkün olan, ama tedavi olma şansı veya parası bile olmayan kaç tane insan var kim bilir. Hatta, kaç tane çocuk var. Emekli maaşı kuyruğunda ölen yaşlı insanlar var. Babasının tecavüzüne uğrayan kızlar var. Ölen emeklilerin o maaşa muhtaç olduğu için öldüğünü bildirmeyen, gidip o maaşları çeken evlatları var. Var, var, var. Hadi onları bırak, benim ailemde kanser atlatmış olan var, arkadaşlarımın içinde kanser atlatmış olan var, kanser yüzünden kaybettiğim çok yakın akrabam var...

Ben bu kadına neden üzüleyim ya, neden? Onun kanser olması beni neden ilgilendirsin?

Garden State

2010-12-10T17:33:00.005+02:00

You know that point in your life when you realize the house you grew up in isn't really your home anymore? All of a sudden even though you have some place where you put your shit, that idea of home is gone. You'll see one day when you move out it just sort of happens one day and it's gone. You feel like you can never get it back. It's like you feel homesick for a place that doesn't even exist. Maybe it's like this rite of passage, you know. You won't ever have this feeling again until you create a new idea of home for yourself, you know, for your kids, for the family you start, it's like a cycle or something. I don't know, but I miss the idea of it, you know. Maybe that's all family really is. A group of people that miss the same imaginary place.

Goodbye, John!

2010-12-08T23:32:00.002+02:00

Aman Doktor

2010-12-05T00:12:00.001+02:00

Derdime bir çare. Bu ne ya, bıktım süperdoktor izlemekten. Azalarak bitin artık, yoksa fena olur.

Ladies and Gentlemen: The Beatles!

2010-12-04T23:02:00.001+02:00

Hayatımda gördüğüm en güzel The Beatles fotoğrafı. Açık ara.

Ankara vs İzmir

2010-12-04T17:53:00.005+02:00

Tabi ki böyle bir kıyaslamaya gidecek değilim, hem yersiz olur, hem bitmez, hem de İzmir'i daha çok sevdiğim için objektif olamam. "Yok ben illa kıyaslamaya giderim" diyenler yorum bırakabilir tabi. Ama şöyle bir şey fark ettim, İzmir'in aksine Ankara insanı daha çabuk kucaklıyor, daha kolay içine alıyor. İzmir'de, İzmirlilerin kendilerine tapınmaları ve kalan 80 ili hor görmeleri sonucu istatistiksel tabirle kendinizi outlier hissediyorsunuz ve gerçekten benimseyene kadar, "Allah benim belamı versin, İzmirli değilim ben" modunda geziyorsunuz. Ankara'nın İzmir'e kıyasla en iyi özelliği bu sanırım. Kendinizi Ankara'ya ait hissetmeniz çok daha kısa sürüyor. Belki benim iki şehirde yaşamaya başladığımdaki ruh halim, tecrübelerim, yaşım, davranışlarım da bu hissiyatların gelişme sürecine etki etmiştir ama olsun, İzmir insanı daha çok dışlıyor, bu bir gerçek.

Buraya ilk geldiğimde başıma gelen salakça bir olayla konuyu kapatalım, gülelim eğlenelim: Okula gitmek üzere durağa gidiyorum. Ancak burada dolmuşların yanında gitmediği yerler de yazabiliyor, mesela yanında Balgat yazıyor ama Odtü dolmuşu olabiliyor filan, mutlaka önündeki tabelayı okumanız lazım yani. Gel gör ki ne Mersin'de, ne İzmir'de böyle bir uygulamaya şahit olmayan ben, durağa koştura koştura yetişirken tam kalkmak üzere olan dolmuşun yanında Odtü yazdığını görüyorum ve depar atıyorum dolmuşa doğru. Biniyorum, şoför mallığımı yüzümden mi anlamış nedir, soruyor...

Şoför: Çiğdem?!

Ben: Pardon, anlamadım?

Ş: Çiğdem!!

B: NE?!

İç sesim: Ne Çiğdem'i ya, Sinem benim adım... Hem bu benim adımı niye tahmin etmeye çalışıyor ki?

Ş: Çiğdem dolmuşu bu han'fendi!

B: (Israrla) Ya ama yan tarafta Odtü yazıyor!

Ş: Yav Çiğdem dedik ya!

B: Tamam pardon!

Ama Çiğdem diye de semt ismi mi olur ya? Hem Sinem benim adım!

Twitter Diyeti

2010-11-30T19:23:00.003+02:00

Twitter'a bir hafta ara verince neler yaşandı? Şunlar: İlk başta sürekli girip yazmak istedim, yazılanları okudum reply yapmak istedim. Baktım olmuyor yazma isteğim geçti. Sadece okudum. Sonra okuma isteğim bile kısmen de olsa azaldı. Son günlerde artık girmeyi bile unutur oldum. Öte yandan içimdeki yazma isteğini blogda tatmin ettim. Bir hafta içinde 5 yazı yazmışım. Ocak başından beri aylık yazı ortalamamsa 5.3 (evet hesapladım, ne var?) Hatta standart sapma da 2.908. Neyse, kısacası bir aylık ortalamama bir haftada ulaştım. Demek ki blog ölmemiş, sadece yazma isteğimi kolay yoldan tatmin etmişim. That's all.

Edit: Bu yazı, 500. yazım imiş! Vay be!

Yıl Olmuş 2010

2010-11-28T21:31:00.003+02:00

Yıl olmuş 2010, hala elinde lazerle stada gelen şeref yoksunları var. O bilete o kadar para veriyorsun, hiç mi maç heyecanı, takım sevgisi duymuyorsun da; "Dur bi lazer alayım da, penaltı filan olursa gözüne sokarım futbolcuların!" diyorsun? O penaltı da öyle girer işte sana. Sonra topu kurtaramayınca rakibinin bacak arasına gelişine tekme atan Sabri, ya da formasının yakasına asılan Hilbert gibi adamlar var. Rijkaard gidince her hafta 3 puan alacağımızı zanneden taraftar var(dı). İki tane pas yapmaktan aciz futbolcular var.

Ama buna rağmen kendisinin faule maruz kaldığına inanan hakeme "Yok yok!" diyen ve rakibinin omzunu sıkıca kavrayan bir Neill da var.

Kafam bir dünya be Galatasaray, ah be Galatasaray.

Yazmasam Deli Olacaktım

2010-11-25T19:28:00.002+02:00

Bir şeyler düşünüp, Twitter'a yazmaya koşullanıp, "Aaa yazamıyordum" diyip pısınca, yine bloga yazayım dedim. Sanırım şu 1 haftanın sonunda ya Twitter'a kusup rahatlayacağım, ya da tam bir detoks olacak. Neyse. Network modelling bakarken aklıma gelenleri not edeyim madem, yazmasam deli olacaktım aşamasına gelmeden.

Geçenlerde çemkirdim malum Lig TV ve onun seksist reklamcılık anlayışına, ama yine de bugün bağlattık eve. Taraftar paketimiz var artık, hafta sonları "Nerede izleyeceğiz maçı" gerginliği olmayacak. Kaldı ki Galatasaray da her hafta 10 TL maç ücreti + 10 TL yediğimiz içtiğimize değecek bir futbol sergilemiyor. 40 liraya kurtaralım dedik. İyi de oldu zira annemle babam Digiturk'e atarlı olduğundan evde bildiğiniz düz uydu izliyoruz ve uzun zamandır NatGeo, Turkmax, İz TV filan izlememiştim, resmen aşerip aşerip çikolata yemiş gibi mutlu hissediyorum kendimi.

Çok zengin olursam, Steve Madden, Idefix, ve Victoria's Secret'ı komple satın alacağım. Web sitelerine girip delirmekten gına geldi artık. Idefix'in kitap fuarı da başladı bu arada. Eskiden her nisan Tüyap gören insan olarak pek sallamıyordum, ama artık resmen tapınıyorum. Verdiğim her kuruşu helal ettiğim nadir kurumlardan Idefix.

The Smiths'in bütün diskografisini indiriyorum -derken "İndirme Tamamlandı" diye uyarı geldi. Havalar da kapandı zaten, iyice mutsuza bağlamam an meselesi.

İşletme güzel bölüm ya. Tamam, hiçbir zaman hayalimdeki olmadı, çok süper mutlu hissetmedim kendimi ama, seviyorum, yapacak bir şey yok.

Bazı şarkıları yemek istiyorum, bu da onlardan biri.

3 - Revised Edition

2010-11-24T21:05:00.002+02:00

Bu akşam yıllardır "Görüşelim lan" şeklinde birbirimizi gazladığımız voodoo girl ve a_janedoe ile sonunda buluştuk, derbi öncesi dostluk mesajları verdik. Daha önce hineem ve gokciii ile buluşmuştuk zaten ve onlarla artık "La yarın 3 saat aram var, bişeler yapalım" seviyesine gelmiş bulunmaktayız. smyrnaysin liseden arkadaşım, ve hep çok sevmiştim onu ama araya bu sosyal medya girmese belki tekrar görüşmezdik, kim bilir. E maç izlemek için muserangelique ve gozdegs ile de buluşmuştuk, her ne kadar hem Galatasaray hem Mado bizi hüsrana uğratsa da. Daha birçok insanla da buluşmaya niyetliyiz, seri tamamlanmış değil yani.

Dün blogumun 3. yaşını kutlarken, saf bir depresyondaydım çünkü kendimi direk ikinci çocuğunu doğurduğu için ilk çocuğuyla ilgilenemeyince kendini suçlu hisseden anneler gibi hissediyordum. Bugün böyle lafın lafı açtığı, beklediğimden çok daha iyi bir buluşma yaşayınca pek mutlu oldum. Sonra Ankara'ya alışmamın önemli bir kısmını bu insanlara borçlu olduğumu fark ettim. O yüzden bugün şöyle düşünüyorum, belki de bu dönemde blogun meyvesini böyle yiyorum, her zaman ayuı olmak zorunda değil.

Söyleyeceklerim bu kadar hakim bey.

3

2010-11-23T18:57:00.002+02:00

Dün yine blogun eski yazıları arasında kaybolmuş, kendi yazdıklarıma şaşırır vaziyette rastgele yazı okurken, blogun 2. yaşının şerefine yazdığım yazıya denk geldim. Okudum, sevindim, sevdim; sonra "Aaa unutmuşum tarihi ya, ne zamandı ki?" dedim ve bugün olduğunu gördüm. Çok üzüldüm. Eskiden her aklıma geleni karaladığım, 23 Kasım'a bir hafta kala "Ne yazsam acaba?" diye paniklediğim Geowyns'in 3. yaşını, o an o yazıya denk gelmesem unutuyordum resmen.

Tabi bunun "Twitter blogları öldürdü resmen ya, bunu yazsam mı acaba bloga?" diye düşündüğüm gün farketmem de hayli ironik oldu takdir edersiniz ki. Evet, benim blogumun bu kadar düşük randımanlı çalışmasının sebebi tamamen Twitter. Çünkü eskiden aklıma gelen bir şeyi bloga yazardım, şimdi daha zahmetsiz ve geribildirimi daha çabuk olduğu için Twitter'a yazıveriyorum; tabi bir de sohbet ortamı var filan, çekici oluyor ister istemez.

Neyse bunun üzerine daha fazla yazacak değilim, hepimiz biliyoruz neler olduğunu. Benim bu üzüntüm vesilesiyle Sinem bir sosyal deney yapmaya karar verdi üzerimde. Bir hafta boyunca Twitter'a girmiyorum, aklıma gelenleri ya not ediyorum ya bloga yazıyorum: Eğer süre dolduğunda Twitter'da ipini koparmış Odtü'ye giren dana gibi yazarsam bilin ki bağımlısıyım. Yok bu süre içinde blogda bir canlanma olursa, o zaman bu blog ölmedi, kalbimizde yaşıyor.

"Doktor bey, lütfen doğruyu söyleyin, ne kadar ömrü kaldı blogumun?!" modunda gezsem, ve açıkçası hiçbir zaman eskisi gibi olmayacağını düşünsem de, kutlu olsun blogumun doğum günü.

Whatever Works

2010-11-22T21:28:00.002+02:00

What the hell does it all mean anyhow? Nothing. Zero. Zilch. Nothing comes to anything. And yet, there's no shortage of idiots to babble. Not me. I have a vision. I'm discussing you. Your friends. Your coworkers. Your newspapers. The TV. Everybody's happy to talk. Full of misinformation. Morality, science, religion, politics, sports, love, your portfolio, your children, health. Christ, if I have to eat nine servings of fruits and vegetables a day to live, I don't wanna live. I hate goddamn fruits and vegetables. And your omega 3's, and the treadmill, and the cardiogram, and the mammogram, and the pelvic sonogram, and oh my god the-the-the colonoscopy, and with it all the day still comes where they put you in a box, and its on to the next generation of idiots, who'll also tell you all about life and define for you what's appropriate. My father committed suicide because the morning newspapers depressed him. And could you blame him? With the horror, and corruption, and ignorance, and poverty, and genocide, and AIDS, and global warming, and terrorism, and-and the family value morons, and the gun morons. "The horror," Kurtz said at the end of Heart of Darkness, "the horror." Lucky Kurtz didn't have the Times delivered in the jungle. Ugh... then he'd see some horror. But what do you do? You read about some massacre in Darfur or some school bus gets blown up, and you go "Oh my God, the horror," and then you turn the page and finish your eggs from the free range chickens. Because what can you do. It's overwhelming! I tried to commit suicide myself. Obviously, it didn't work out. But why do you even want to hear about all this? Christ, you got your own problems. I'm sure your all obsessed with any number of sad little hopes and dreams. Your predictably unsatisfying love lives, your failed business ventures. "Oh, if only I'd bought that stock! If only I-if only I purchased THAT house years ago! If only I'd made a move on THAT woman." If this, if that. You know what? Gimmie a break with your could have's and should have's. Like my mother used to say, "If my grandmother had wheels, she'd be a trolley car." My mother didn't have wheels. She had varicose veins. Still, the woman gave birth to a brilliant mind. I was considered for a Nobel Prize in physics... I didn't get it. But, you know, its all politics. It's like every other phony honor. Incidentally, don't think I'm-I'm bitter because of some personal setback. By the standards of a mindless, barbaric civilization, I've been pretty lucky. I was married to a beautiful woman who had family money. For years we lived on Beekman Place. I taught at Columbia. String theory.

Kadınlar Ayrımcılık Olmayan Reklam İster

2010-11-15T17:29:00.003+02:00

Bugün bir kız arkadaşımdan gelen mesaj: "Duydum ki bütün erkeklerin fantezisini süslüyormuşsun: 'Bir erkeğin bir kadınla en büyük fantezisi evde omuz omuza Lig TV izlemektir.'"

Benden ona giden cevap: "Ben o seksist reklamlarla kadınların gönlünü almaya çalışan Lig TV'nin...!"

Ha bir de, bizi sırf reklamlarıyla bu kadar ayrımcılığa iteleyip kendisinden nefret ettirdiği halde, Lig TV'yi satın almaya mecbur eden, maç ücretleri adam başı 10 TL olan Ankara kafelerinin de.

İyi Olan Kazansın

2010-10-23T22:52:00.004+03:00

(bu resim olmadan futboldan bahseden blog olmazdı sanırım, keh keh)

Az önce bir spor blogunda, Fenerbahçeli bir blogger'ın derbi beklentisi içerisindeyken yazdığı güzel bir yazıyı okudum. Oraya bıraktığım yorumu açarak ben de bir derbi öncesi yazısı yazmak istiyorum:

"yarın puan kaybetmemiz için bir neden söyle?" cümlesini okuduğumda, "favori olmanız" dedim içimden, okurken.

Evet, böyle düşünüyorum. Hangi taraf favori olsa kaybediyor, özellikle Fenerbahçe - Galatasaray derbilerinde. Bundan kesinlikle emin olmamı engelleyen şey ise maçın Kadıköy'de oynanacak olması. Aslına bakarsanız, pek umursamıyorum da derbileri, çoğu Galatasaray taraftarının aksine. Yazılı olurken bir soruya takılıp, kalan soruları yakmak gibi geliyor bana Kadıköy deplasmanıyla kafayı bozmak. İstersek bir altı tane de biz atalım Kadıköy'de Fenerbahçe'ye (isteriz evet), sonuçta alacağımız 3 puan. Sanki kalan 33 haftada 3 puanı garantiledik de, burada alacağımız 3 puana kaldık.

bir galatasaraylı olarak yeneceğime inanmasam, düşünmesem, ve açıkçası pek istemesem de; memleketimin derbilerinde favoriler kaybeder, böyle bir gerçek var.

Yeneceğimize inanmıyorum evet, nasıl inanayım? O inancı oluşturacak ortam vardı belki ama Rijkaard ve Neskeens'i göndererek tuzla buz etti Adnan'lar. Her ne kadar favorilerin kaybetmesi argümanından yola çıksam da, yeneceğimizi düşünmüyorum da; teknik ekip değişikliği, futbolcuların psikolojisi, sakat oyuncular, rakibin durumunun bizden katbekat üstün olması... Çok sebep var. Yani objektif olarak yorumlasam da kazanacağız gibi görünmüyor buradan. Ve pek istemiyorum, evet. Çünkü Hagi'mi ve Tugay'ı çok seviyorum, başarılı olmalarını da çok istiyorum ama "Rijkaard gitti, hemen düzeldik" yanılsamasına girsin istemiyorum bir kısım taraftarın. Kazanmayı tabi ki istiyorum ama kaybedersek de bardağın dolu kısmına bakmayı başarabileceğim yani.

iyi olan kazansın. insan gibi oynansın. temennim budur.

Evet, benim derbilerde ve genel olarak futbolda önem verdiğim şey, ve buna galibiyetten ve hatta güzel futboldan daha fazla önem veririm, insan gibi oynamaktır. Rakibe saldırmak, çirkeflik yapmak, hakemi aldatmaya çalışmak, birbirini sinirlendirirken futbolu unutmak filan en nefret ettiğim hareketlerdir futbolda. Lütfen olmasın bu sefer, yenilsek bile, maç bittiğinde sadece yenildiğimize üzülüp sinirlenelim; hakeme, rakip futbolculara, kendi futbolcularımıza, ev sahibi seyirciye, deplasman seyircisine değil. Ne Fenerbahçe'nin futbolcusu, oyuncusu, yöneticisi o camiayı küçük düşürsün, ne de bizimkiler bizim camiayı.

İyi olan kazansın.

Anneni mi Daha Çok Seviyorsun, Babanı mı?

2010-10-19T13:41:00.008+03:00

Biz, Fatih Terim, hatta daha fenası; Hikmet Karaman fobisi yaşarken, sağ gösterip sol vurdu yönetim. Teknik direktörümüz Hagi, sportif direktörümüz de Hakan Şükür oluyor(muş).

Giden Rijkaard değil, diğer herhangi bir hoca olsaydı bu kadar takılmazdım meseleye. Çünkü en uzun vadeli planı, vizyonuna ters bir biçimde 2 sene olan Galatasaray Spor Kulübü'nden ve yönetiminden de bu beklenir zaten. İşin kötü tarafı bu görev için adı geçen insanların aklı "azıcık" başındaki taraftardan tepki topladığı için gelen adamlara bir şey diyemiyor oluşumuz. Rijkaard'ın gönderilip onların gelişi tabi ki sinirlerimizi bozuyor ama, hadi Hakan Şükür'ü de bir tarafa ayırıyorum; hiçbirimizde Hagi'ye "Sen gelme lan ayı!" diyecek yürek yok.

Kaldı ki gönderilen adamın Rijkaard olması; gelen kim olursa olsun benim canımı sıkar. Geldiği gün, günübirlik başarılar için, 2 tane lig şampiyonluğu için sevinmedim ki. Uzun vadede adam gibi bir takım olacağımız için sevindim. Oynayacağımız futbol, bir ekol haline geleceği, her gün "Bugün nasıl oynayacaklar?" gerilimini yaşamayacağımız için sevindim. Rijkaard'ın işi bu takımda, kendi rızasıyla bittiğinde, daha uzun yıllar onun yaptıklarının meyvesini yiyeceğimiz için sevindim.

İşin bir diğer kötü tarafı da, biz burada bir nevi körler-sağırlar vaziyetinde olduğumuz için, taraftarın büyük çoğunluğunun da yönetimin Rijkaard kararının arkasında olması. Eğer Hagi & Hakan Şükür yönetimindeki takım güzel şeyler başarırsa sevinmez miyim? Mutlaka sevinirim. Ama Rijkaard'ın varlığındaki gibi huzur duygusunu yaşayabilir miyim? İşte bundan emin değilim. Zaten açıkçası, twitter'da da söylediğim gibi, sırasıyla Fenerbahçe mağlubiyeti, ligdeki düşük sıralama, ve Avrupa'ya gidememe/en olmadı Europa League'e gidebilme meseleleri bu teknik ekibin yeni gelmiş olması bahanesiyle yaşanacak; ve seneye tekrar yaşandığında Hagi ve Hakan Şükür de şimdi Rijkaard'ın yaşadıklarını yaşayacak.

Sahi, Hagi daha önce de bizim teknik direktörümüz olmamış mıydı?

Evren Mesajlarımı Her Zaman Doğru Almıyor Olabilir

2010-10-18T20:09:00.002+03:00

Geçen Almanya - Türkiye maçı esnasında futbol konuşurken söz dönüp dolaşıp Rijkaard'a gelmişti. Ben Rijkaard'ı savunan taraftaydım. Tartışma alevlenince "Eeh, Rijkaard gitsin de Terim gelsin; hepiniz mutlu olursunuz o zaman!" diye posta koyup olay yerini terk ettim. Eğer bu söylentilerin sebebi bensem, tüm Galatasaray camiasından özür diliyorum; tribünde "Terim!" diye zırlayan taraftar hariç. Onlara her şey müstehak.

Happy Birthday, John!

2010-10-09T19:29:00.000+03:00

Muhtelif Vadelerde İdrak

2010-10-03T16:38:00.005+03:00

Son zamanlarda hayatımdaki büyük değişikliklerden, ve bu değişiklikler sebebiyle gündemi ve benim gündemimin merkezi futbolu adam gibi takip edemememden ötürü blogda kişisel yazılar daha kitlesel yazılara depar attı, hatta tur bindirdi, farkındasınız (ve belki de hiç memnun değilsiniz, bilemiyorum). Yine böyle bir yazı yazıyorum an itibariyle. Bu zamana kadar hala bilmeyen var mı bilmiyorum ama; hatta şöyle söyleyeyim: blogumuza yeni bağlanan izleyicilerimiz için tekrar ediyorum: Artık İzmir'de değil, Ankara'dayım, undergraduate değil, postgraduate'ım, özel üniversite değil, devlet üniversitesi öğrencisiyim, yurtta değil, evde kalıyorum... Böyle gider bu. Bu kadar değişikliği kaldırmakta zaten zorlanıyorum, zira yaşlı insanlar gibi hep aynı ortamlarda hep aynı insanlarla olmayı, hangi sokağın sonunda ne göreceğimi bilmeyi; en alakasız, hiç gitmediğim bir semti bile adres sorulduğunda tarif edebilmeyi, otobüste nerede ineceğimi bildiğimden rahat rahat kestirebilmeyi seviyorum ama bunların hepsi bir yana, İzmir'de bıraktığım o şahane ortamı ve bütün arkadaşlarımı çok özlüyorum. Bunu bilumum sosyal ağda kendilerine iletiyorum ama sonunda konuşmalarımızdan şunu anladım: Sanki hala hepsi bir arada, aynı ortamı yaşıyor da ben ayrı kaldım gibi bir sanrıya kapılmışım. Ve daha da inanılmaz olanı: Öyle bir şey yokmuş! Herkes ayrı bir yere dağılmış. Bunu kısa vadede idrak ettikten sonra, uzun vadede de şunun farkına vardım: Ben her ne kadar geri dönmek istesem ve geri dönünce her şeyi eskisi gibi bulacağımı düşünsem de, biz mezun olduk ve artık hiç bir şey eskisi gibi olmayacak. Biz de su gibi geçen yıllar eşliğinde, babam yaparken bana çok uzak ve ulaşılmaz gelen o "Bilmem Kaçıncı Yıl Mezuniyet Buluşması"ndan ritmik sistemde sayılar belirleyip bol bol yapacağız. Belki bol bol bile değil, 1-2 defa yapacağız; evet bu daha karamsar ama daha muhtemel.

Pride and Glory

2010-09-14T22:56:00.002+03:00

Hafiften kendimden utanmama neden olan bir şey yaşıyorum bu aralar. Son 5 senedir "Nerede okuyorsun?" diye sorulduğunda "İzmir Ekonomi Üniversitesi" cevabını alınca insanların suratında hala önüne koyacak sıfat bulamadığım o anlamsız ifade oluştuğundan mıdır bilemem; Temmuz ayından beri "çotank" efektiyle "Odtü" demek garip bir haz veriyor bana. Utanma kısmını açıklamanın yeri burası sanırım: Hayatım boyunca kendini bir kalıp -burada kalıp iyi bir üniversiteye denk düşüyor- üzerinden tanımlayan insanlardan nefret ettim. İsminden önce okulunu/işini/işyerini/soyadını/vs. kullanan insanlar bana basitçe söyleyeyim, karaktersiz geliyor. Ama mezunu olduğum okulun hala memleketimde, hatta bulunduğu şehirde bile tanınmaması, ismini verince "Tamam ekonomi bölümünde okuyorsun da, Dokuz Eylül mü, Ege mi" diye sorulması, ve benim artık bundan kusacak kadar usanıp o gün paşa gönlümü dinleyerek kah Dokuz Eylül, kah Ege demem cidden gına getirdi. Bu İzmir Ekonomi'yi sevmediğim anlamına gelmiyor, çok seviyorum. Hatta uzak kaldığım ve bir daha dönemeyeceğimi idrak ettiğim her gün daha da seviyorum. Ama yine de şu "Ortadoğu Teknik Üniversitesi"ni duyan insanın yüzünde oluşan o (buraya sıfat buldum) güzel ifade, beni benden alıyor, ne yapayım, elimde değil.

Tema Değişikliği

2010-08-30T02:51:00.002+03:00

Önceki temayı yaptığımda çok sevmiştim, uzun süre değiştirmem demiştim, hakikaten de öyle oldu. 1,5 senedir duruyor. "1,5 senenin nesi çok, az bile" diyebilirsiniz ama ben ayda bir evdeki eşyaların yerini değiştiren delilerdenim. O yüzden çok. Bunu da aynı şekilde çok sevdim, yine uzun süre değiştirmem diye düşünüyorum. Netbook, cep telefonu, ve güneş gözlüğümdeki sarı tercihlerinden sonra blog da dönemin modasını yansıtsın istedim.

Önceki temadan bir caps almayışıma yanıyorum ben, siz devam edin.

Leave Blogger Alone!

2010-08-28T00:44:00.003+03:00

Baştan belirteyim: Bu yazı, kimseyi savunmayan bir yazıdır. Bugünkü tartışmalardan sonra düşünülmüş şeylerdir ama kesinlikle sadece bugünle ilgili değildir.

2007 Kasım'ından beri blog yazıyorum. 2008 Mayıs'ından beri daha düzenli yazıyorum ve takipçi sayımın artması da o zamandan itibaren başlar. Bu aralar da çok az ve düzensiz yazıyorum çünkü Twitter denen şey adeta çekirdek gibi. Bağımlılık yapıyor. Aklıma gelen şeyi 140 karaktere sığdırıp özetliyorum; eskiden uzatıp, dallandırıp, budaklandırıp blog yazısına dönüştürürdüm.

Bu anlamda blog yazanlara saygı duymak lazım öncelikle. Çünkü blog yazmak keyfi, ama bir o kadar da ciddi bir mesele. Okurlara saygım sonsuz ama bu dediğimi yazmayan anlayamaz. Özellikle yazmanız için beklenti oluştuğunda gün içinde vaktinizin azımsanamayacak bir kısmını blog işine ayırıyorsunuz. Yazmasanız bile sürekli aklınızın bir köşesinde oluyor. (Hoş, genelliyorum ama sadece kendimden yola çıkıyorum, yanlışım var ise düzeltilebilir.) Yazı yazmayı bir kenara bırakalım. O blogu oluşturmak başlı başına bir mesele zaten. İsim seçmek, alan almak, tema seçmek; hepsi ciddi zamanınızı alıyor. Çoğu okurun öylesine bakıp geçtiği sağ frame'lerde bolca emek var mesela. Ben bir blogu ilk defa açtığımda, sağ frame'ine bakarım; çünkü onlarca/yüzlerce/binlerce yazı dururken o gün açtığınızda en üstte görünen yazı sizi enterese etmeyebilir ama sağ frame her zaman blogun geneliyle ve yazarıyla ilgili bir fikir verir. O resimleri ve widgetleri seçmek, tasarıma uydurmak, boyutunu ayarlamak, hepsi zaman ister. Emek ister.

"E ne gerek var ki bu kadara, düz tema yap, yaz okuyalım" da denebilir. Öyle olmuyor ama. Bir blog, tek bir konsept içinde boğulsa da, bir gün milyonlarca insanın yarasına tuz basan bir yazıyla (misal futbol yazısı) açılıp ertesi gün gayet kişisel ve kimseyi ilgilendirmeyen bir yazı yazılsa da (evet yazar burada kendi blogundan bahsediyor); yazan insan orada bir şekilde kendini ifade ediyor. Hıncal Uluç'ların, Ayşe Özyılmazel'lerin köşe yazdığı, ve üstüne üstlük para kazandığı bu memlekette blog tutmak, en basit haliyle, kendi fikrini beyan etme tutkusuyla yanıp tutuşmaktır. O kadar delirirsiniz ki bazen televizyonda bir spor yorumcusunu ve onun embesilliğin dibine vuran yorumlarını izlerken, "Lan," dersiniz, "ben de bir şekilde kendimi ifade edeyim, bir insan da olsa okusun, birileri de bana hak versin!" Evet, bunu ben de söylerim, birçok blogger da söyler, en başta kendimiz için yazıyoruz. Ama blogunun okunmasını, daha çok insanla buluşmasını kim istemez?

İşin burasında olay karışıyor işte. Ne kadar çok okuyucunuz olursa, o kadar çok amaçlı/amaçsız muhalifiniz oluyor. Bunu kaç defa yazdığımı bilmiyorum ama, bir blogger, hiçbir kurumu veya kişiyi temsil etmeden yazıyor. Yani bir futbol blogunun yazarı "Rijkaard kalsın, çocuğumu keserim" derken diğeri "Adnan Polat bu camianın başına gelen en güzel şeydir" diyorsa, ikisi de Rijkaard'dan veya Polat'tan para aldığı için değil, bu adamların icraatlerini, karakterlerini, veya en olmadı tiplerini beğendiği için yazıyor bunu. Dolayısıyla bunu şakşakçılık olarak algılamak çok yanlış, bu bir. İçeriği beğenmeyip çemkiren insan sayısı da yine okuyucu sayınızla doğru orantılı olarak artıyor ama komple içeriği beğenmeyen adamın o blogda ne işi var onu hala çözemedim. Şimdi benim blogumu okuyup da sadece bir yazının üslubunu, içeriğini, savunduğu şeyleri sevmiyorsan buyur, söyle. Ciddiye alırım, ya da almam, bu benim bileceğim iş. Ama gidip bir kadının bloguna Vurun Kahpeye tadında "Seks yazıyor!" diye eleştiri getiriyorsan, bence yanlış yerdesin. Yine okuyucu sayısıyla artan bir diğer kötü şey de eleştirilerin kıvamı. Bugüne kadar birçok eleştiri aldım, direk yazıya yorum bırakılarak, ya da mail atılarak. Bir kısım blog okurunda, zamanla, anlamsız bir biçimde, o blogger'ı düzeltebileceği sanrısı oluşuyor. O güne kadar okuduğu yazılarınızla size hayran olan blogger, bir veya birkaç yazınızda beğenmediği bir şeyi hemen size tabir-i caizse ispiyonlayıp "Ne dedin sen?!" seviyesine getiriyor olayı. En bayılarak okuduğum bloglarda bile ayrı düştüğüm birçok görüş var ama kalkıp "Bunu neden yazdın lan?" diye hesap sormuyorum kimseye. Hesap sorulunca, ne kadar kalp kırmamak isteseniz de, olumsuz cevabınız ister istemez ters algılandığı için; hop! Burnu havada blogger oluyorsunuz birdenbire. Ve bundan sonra da iş çıkmaza giriyor, Türkçesini bulamadım da, şu tabir çok yerinde bence: Vicious circle.

Hepimizin eleştirilmesi gerekiyor. Eleştiri alalım ki, kendimizle ilgili farkındalığımız artsın. Eski yazılarıma bakıyorum mesela, taş ve sopalarla saldırasım geliyor kendime. 4-5 sene sonra bunu okuyunca da belki dövmek isteyeceğim kendimi, "Bu nasıl bakış açısı be? Amma saçmalamışım" diyeceğim. Ama bırakın o kadarı bize kalsın. O kadar derine başkaları inince insanın canı acıyor.

Bu kadar yazdıktan sonra şunu da söylemem lazım, yazdığım yazıyı tamamen kendi deneyimlerime dayanarak yazdım. Ama bu kendimi büyük bir blogger olarak gördüğüm anlamına gelmiyor. Bu blogu da hep eksik görürüm. Ama yine de bu konuda bir şeyler yazmadan duramadım.

Bloga yazmayı da özlemişim ayrıca.

Yaz Tatili Sıkıcı da Olsa Candır

2010-08-07T02:05:00.004+03:00

"Uzun zamandır yazmamışım bloga." Hah, girişi yaptık. Bu yazının maksadı, blogu boş bırakmamaktır. Girişi, gelişmesi, ve sonucu yoktur.

Film: Inception. Biraz gergin gittim ama film beni benden aldı. Hayatımda izlediğim en güzel filmlerden. İlk 5'ime rahat alırım. Forum Cinebonus'ta izledik, çıktığımızda bütün binalar bir architect tarafından yapılmış gibi hissettim. Beğenirsiniz, beğenmezsiniz, orasını bilemem; ama mutlaka izlenmesi, izlenmeden ölünmemesi gereken filmlerden. An instant classic.

Kitap: İstanbul Hatırası. Polisiye romanları severim ama çok sık okumam. Daha doğrusu şöyle söyleyeyim, heyecanlı kitapları okumayı severim. Bir kitabın çok hızlı ilerlemesi, heyecandan insana kendini unutturması, ve hayatının merkezine girmesi şahane şeyler bence. Bambaşka bir ortamdayken bile devamını düşündüren kitaplar güzeldir. Hele ki bir kitap bana "Aman canım, maçı izlemesek ne olur, yener zaten Galatasaray" dedirtiyorsa o kitap çok çok güzeldir. Bu kitap da öyleydi. Katili erkenden tahmin etmenin hazzını yaşadım, onu da çok severim. Bu tarz romanları sevmeseniz bile İstanbul'a ve tarihine dair güzel bilgiler edinmek için okuyabilirsiniz.

Galatasaray: Henüz bir maçta 90 dakikayı tamamlayabilmiş değilim, bunda da denize girdiğimiz yerde ilk 45'i izledim ama bu haliyle anlatılandan iyi göründü gözüme. Kewell, topu ayağına aldığı her saniye, gitmediğine şükrettirdi beni. O mercan formalardan alacağım.

Ankara: Bu ev tutma işi biraz tuzlu olacak gibi. Şimdi evde elime ne alsam, "Aaa bizim Ankara'da bunu da almamız lazım" diyorum. Perdeden tut, tirbuşona kadar.

Anı: Lazım oldu, Vakıfbank hesabı açtırmam gerekti. Kahvaltı etmeden çıktım evden. Muhtarlığa uğrayıp ikametgah aldım, malum artık hesap açtırırken istiyorlar. Oradan bankaya gitmek için dolmuş beklerken güneşin altında iyice kaldım. Sonra dolmuştan inince biraz yürüdüm, banka 13:00'da açılacak zannederek 14:50 gibi orada oldum fakat sürpriz: 13:30'da açılıyormuş. Uykusuz almıştım, okuyarak bekleyeyim dedim, ki bu tür bekleyişlerde pek metanetliyimdir fakat midem acayip şekilde bulanmaya başladı. Ha gayret, bekleyeyim diyorum ama bankanın kapısı açıldıkça çarpan klimalı hava bile öldürüyor beni, midem ağzıma geliyor. Sıcaktan da terliyorum bir yandan. Başım da dönmeye başlayınca baktım olmayacak, 13:15 gibi pes ettim, geri durağa yürüdüm. Tam yarım saat dolmuş gelmedi. 13:45'te bizim sitenin de yukarılarında kalan bir köyün dolmuşu geldi. Normalde binmem buna çünkü içindeki kadınlı erkekli, istisnasız herkes öküz gibi bakar ve içi hep çok kötü kokar. Ama öyle bir haldeyim ki, biri önümde durup "Yavrum bırakalım" dese kabul edeceğim. Midem bulanıyor, başım dönüyor, karnım ağrıyor, ve bacaklarım tutmuyor. Bindim. Parayı uzattım, şoförün oradaki 3 kişilik yerde oturan iki teyzeye kaymalarını rica ettim, yanaşırlarken şu diyalog yaşandı:

Şoför: Ablam orası dolu.

Ben: Nasıl dolu?

Şoför: Ablam orası dolu.

Ben: Nasıl dolu ya?! Otobüs mü bu yer ayırtıyorsunuz?

Şoför: Ablam orası dolu.

Ben: Yahu başım dönüyor, ne olur otursam iki dakika?

Şoför: (Paraları filan koyduğu yerdeki veledi annesinin kucağına aldırır) Gelin buraya oturun!

Ben: İyi tamam. Hayret bir şey.

Şoför: Ablam inin siz en iyisi!

Manyak mıdır nedir? Azıcık diklendik diye attı resmen dolmuşundan. Hayır ısrar etsem gam yemeyeceğim, başımın döndüğünü söylemişim, kusma ihtimalime rağmen ters oturmayı kabul etmişim, hiç mi vicdan yok sende? Madem indireceksin, neden oturtuyorsun. O kadar perişan halde olmasam kavga çıkarırdım, o derece sinirlendim (ki normalde bu tür durumlarda konuşmaya çekinen bir insanım) ama gelecek bir dolmuşu bile kaçırmayı göze alamadım, indim. Ama artık ciddi anlamda bayılmanın eşiğindeyim yani. Toplam 45 dakika dolmuş bekledim ve iki dolmuşun arasında geçen 15 dakika ağlayarak geçti. Benim zaten bu perişanlamam, artık tansiyonum mu düşüyor nedir, beraberinde direk ağlamayı getiriyor.

Neyse, bu saçma sapan yazıyı bitirirken siz okurlarıma tavsiyem şudur: Siz siz olun, ağustos ayında güneş tepedeyken aç karnına sokağa çıkmayın, bir akşam üzeri gidip Inception'ı izledikten sonra kitapçıya uğrayıp İstanbul Hatırası'nı alın. Dolmuş şoförü, sana da İsmail YK'dan geliyor: Allah belanı versin.

Glee!

2010-07-13T00:23:00.003+03:00

Çok severek izlediğin, her bölümünü heyecanla beklediğin bütün dizilerin bittiği veya sezon arası verdiği dönemde olmak çok kötü. Hele bu dönemin yaz olması iyice anlamsız. Kışın işin gücün arasında zar zor izleyeceğimize yazın rahat rahat izlesek ya dizileri.
Bahsettiğim diziler Lost, House M.D., How I Met Your Mother, Merlin, Spartacus vesaire. Glee bunların arasına kesinlikle giremez ama bu Glee'yi kötü bir dizi de yapmaz. Gayet güzel, özellikle kafa dinlemek, eğlenmek için izlenebilir bir dizi.
Ek$i'de Glee başlığını biraz inceledim. Eleştirenlerin çoğu "Ergen dizisi" olmakla itham etmiş diziyi. Lisede geçen bir müzikalde House M.D. derinliği ararsanız hayal kırıklığına uğramanız normal. Ben çok daha basit bir dizi bekliyordum, çünkü müzikal severim ama zor beğenirim. Müzikallerdeki o solistlerin spot ışıkları üstüne düşerek "Kimse beni anlamıyor" tadında ağlamaklı şarkı söylemeleri beni deli ediyor çünkü.
İşte bu dizide o yok. Şarkılar ya durumla birebir uyumlu olup sahnelere entegre edilmiş, ya da proje/ödev olarak yapılıp kulüpte sunuluyor. O yüzden izlerken sıkılmıyorsunuz.
Biraz da karakterlerden bahsedeyim. Internetteki derin araştırmalarımdan gördüğüm kadarıyla herkes Will Shuester'a aşık ama açık söyleyeyim ben uyuz oluyorum kendisine. Tutarsız buluyorum en başta kendisini. İyi insan olduğuna inanıyor ama kötülük yapmaya gelince en kötüden bile kötü oluyor, öğrencilere yakın görünüyor ama onlarla ilgisiz, ve en kötüsü, cinselliğini kullanıyor. Kadınlarda bile beni ciddi anlamda irrite eden bir olay bu, kaldı ki bir erkeğin bunu yapması hem çirkin hem de acınası. Ayrıca gülünce ağzı ve çenesi çok çirkin oluyor ve şarkı söylerken çok kötü dans ediyor. 90'ların boy band figürleri bildiğin. Adamdan bayağı nefret etmişim yalnız ya.
Hal böyle olunca Sue Sylvester'ı seviyorum tabi. Zaten bende genel olarak bir kötü karakter sevme eğilimi var. Ve Will'in aksine Sue tutarlı ve özellikle kız kardeşiyle ilgili mevzulardaki davranışları çok hoşuma gitti. Bir de Will'in saçları ve Glee kulübünün fakirliğiyle ilgili yaptığı espriler süper.
Rachel tam dayaklık. Bu konuda tüm izleyenlerle hemfikiriz sanırım.
Kurt en sevdiğim karakterlerden. Özgüveni yeter. Ayrıca onun bulunduğu bütün diyaloglar çok keyifli. Daha ilk sahnesinden bayıldım kendisine, hani şu Marc Jacobs ceketi çıkarttırıp çöpe girdiği.
Mercedes iyi güzel de, Rachel ve Mr. Shuester başta olmak üzere herkesi ırkçılıkla suçlarken en bariz ırkçılığı kendisi yaptığı için onu da dövmek istemiyor değilim. Bir de sesi en az Rachel kadar güçlü olabilir ama zenci sesinin 'lead vocal' olmaya yakışmadığını düşünüyorum, o yüzden ısrarları yersiz. En azından her şarkıda olmaz.
Quinn, özellikle son 3-4 bölümde en sevdiğim karakter oldu. Kendini çok geliştirdi. İnsanlara yaklaşımı tamamen değişti. Ve çoğu insan hamile geri vokallerle gerçekleştirdiği It's a Man's Man's World performansını rahatsız edici bulsa da ben bayıldım, gidip sarılmak istedim kendisine. Çok şarkı beğendim ama ilk sezonda en beğendiğim şarkı da, performans da oydu.
Artie ve onun tekerlekli sandalyeye bağlı olmasını, acındırmadan, çok iyi işliyorlar, onun için de artı puan.
Dizi güzel ve Emmy alsın ama komedi dalında alacak kadar nesi var onu çözebilmiş değilim. Beni ciddi anlamda güldüren tek karakter Brittany. "Did you know that dolphins are gay sharks? Yes..." Bakmayın salak insanlara çok sinirlenirim ama böyle doğal salaklık çok güldürüyor beni. Boş bakışları bile süper kızın.
Imagine sahnesi muhteşemdi. Dönüp dönüp izledim. Zaten o şarkının tuhaf bir büyüsü var, böyle güzel değerlendirilince iyice güzelleşiyor.
Edit: Playlist çalışmıyor ve düzeltemedim. Düzelene kadar linki takip edebilirsiniz: http://www.youtube.com/view_play_list?p=8735DC75891B0811

Bir İnsan Nasıl Mezun Olur

2010-07-07T17:11:00.006+03:00

Mümkün olduğunca azaltarak seçtim, toplam 17 fotoğraf kalmış. Dolayısıyla uzun bir yazı olacak bu. Çok orijinal olmayan ancak çok mühim bir hikaye anlatacağım. 29 Haziran 2010 günü gerçekleşen mezuniyetim için ailece çıktığımız yolun hikayesi.

27 Haziran Pazar günü çıktık yola. Tam 13 saatlik bir yolculuk sonunda Mersin'den İzmir'e varmayı başardık. Arada Konya'da uzun bir mola verip etli ekmek yedik. Acayip lezzetliydi. Yediğimiz yerin adı Kafkas Pide, otogara yakın. Yolunuz düşerse mutlaka uğrayın. Neyse, yurtta yaptırdığımız rezervasyonu hemen değerlendirerek odalara yerleştik. 13 saatin yorgunluğuyla direk uyuduk. Uzun yol ve etli ekmek dışında atraksiyonu olmayan bir gün.

29 Haziran Salı çekildi bu fotoğrafım. Okulun yakınlarındaki Kır Kahvesi'nde kahvaltı bitmiş, sohbet durmuş, sıkılıyorum. Az sonra babama tavla oynamayı teklif edeceğim, "Sen bilmiyorsun ki" diyecek, bildiğimi onu 3-1 yenerek (birinde mars ettim hem de) ispatladıktan sonra kendisi telefonları bahane ederek oyunu yarım bırakacak. Şaka maka saçlarım amma uzunmuş.

Aradaki sıkıcı detayları atlayarak direk mezuniyete geliyorum. Aynı günün akşamı, saat 18:30 suları olması lazım. Biz arka bahçede durup oraya çıkmayı beklediğimiz için bunu ben de göremedim, yine kardeşim çekmiş.

Diplomayı eline alınca koşarak uzaklaşan hanım kız benim. O anı da pek hatırlamıyorum, gerçekten. O basamakların tepesinde durduğum anı hatırlıyorum en son. "Nereden giydik topukluları, düşmeyeyim lütfen n'olur" diye düşündüğümü. Sonrası yok. Sonra basamak basamak inmişimdir, ismim anons edilmiştir, bölüm başkanı diplomamı vermiştir, birlikte poz vermişizdir ve sonrası bu fotoğraf. Sağdaki merdivenlerden inince kendime geldim. İnanılmaz bir duygu ama, sırf bunun için 4 sene okumaya değer.

Şurada aramızda Ömer Üründül olup "Vöeeyy" diye bağırsa sırıtmazdı sanırım, bizden de benzer sesler çıktı çünkü. Fotoğrafta beni bulamazsınız, çok arkalardayım çünkü. Biz leyla gibi hangi kapıdan girildiğini anlamaya çalışırken millet doldurmuş önleri, üzüldük. Herkes "Ben fırlatmam abi, depozitoyu vermezler kaybedersek" dedi ama maşallah, iyi fırlatmışız. Yalnız benim kep yere düştüğünde tam alacakken önümdeki çocuk püskülüne basınca püskül koptu ve ben de hiç bozmadım, hemen onunkini aldım. Sevgili ayarsız çocuk, hiç küfretme, suç senin.

30 Haziran Çarşamba. Ertesi gün. Her zamanki arkadaş ekibi son defa Agora'ya gidiyor, kahvaltı edeceğiz. Bu yolun fotoğraflarını hep (soldan sağa) Damla ve Didem'i dahil ederek çektim, çünkü o kadar çok yürüdük ki bu yoldan, sayısını biz bile bilmiyoruz.

Schlotzsky's'de ediyoruz kahvaltıyı. Çünkü saat 12:30'u geçmiş ve o saatte kahvaltı servisi yapan tek restoran Schlotzsky's. Bu benim hunharca içtiğim limonatadan arta kalanlar. Arada Yazgülü'nün fondöten & kapatıcı sorunsalı yaşanacak, yurda geri dönülüp avare avare beklenecek ve mezuniyeti kutlamak için fasıla Endülüs'e gidilecek. Yalnız Endülüs de o biçim mekanmış. Hem bütün yemekler acayip lezzetli, hem de fasılda acayip eğlendik. Hoş, biz artık yılların birikmiş eğlencesini orada çıkardık, fonda org olan salon düğünü de olsa eğlenecektik ama olsun.

Fasıl bitince yurda döndük, ben ufak valizimi toparladım, babamı aradım ve beni almaya geldi. Kızlarla vedalaştık. Mutlaka tekrar görüşeceğiz, elbet bir gün dırınırınım buluşacağız, bu böyle yarım kalmayacak ama yine de o "birliktelik" sona erdi. Bütün gün ağlarım diye korktum ama tuttum kendimi, ağlamadım, kimseyi de ağlatmadım. Annemlerin bir gün önceden yerleştiği Çeşme'deki otele gittik. Bu da manzarası. Ilıca'daydı.

1 Temmuz Perşembe. Artık mezuniyet kısmı bitti tatilin, ailece tatil moduna döndü işin boyutu. Ertesi akşam, bu sefer annemle tavla oynuyoruz ve 2 mars + 1 oyun ile annemi 5-1 mağlup ediyorum. Çıldırıyorum.

2 Temmuz Cuma. Çeşme otobanından yola çıkıyoruz, istikamet Adapazarı. Dayımları ziyaret edeceğiz. Rüzgar enerjisi kullanılıyormuş, hayran kalıyorum, hemen fotoğrafını çekiyorum ama direksiyon tarafından çekebildiğim için babamın tişörtünün yansıması çıkıyor camdan. Neyse. Okula uğruyoruz, cübbe ve kep teslim edilip, talep edilen transkriptler alınacak. Okula giriyorum, işlerimi hallediyorum, çıkmak üzereyken fark ediyorum ki tanıdık kimseye rastlamamışım. Tam çıkacakken dönüp bakıyorum okulun girişine. Birden yüreğim sıkışıyor, bu zamana kadar "Artık bitiyor" demeyle idrak ettiğimi zannettiğim bitişi tam o an idrak ediyorum: Bitti! Çıkmak istemiyorum o an, dönüp yokuşu inmek, yurda girip odada boşa vakit harcamak, proje yapmak, alelacele koşturarak derslere yetişmek filan istiyorum. Gözlerim doluyor. Annemler arabanın yanında beni bekliyorlar, biniyoruz, boynumun izin verdiğince dönüp bakıyorum okula, ve skor: ağlamaya başlıyorum. İlk başta sessizce süzülen yaşlar, Sakarya ve Ata Caddelerinde ilerleyip her köşesinin bir şeyler hatırlatmasıyla iyice coşuyor ve soru geliyor: "Ağlıyor musun sen?". "Kendime engel olamıyorum" diyorum ve sessizlik. En az bir yarım saat ağladım. İzmir'i seveceğimi biliyordum ama ayrılırken beni bu kadar ağlatacağını tahmin etmemiştim. Gelirken ağladığım geliyor aklıma en sonunda, Mersin otogarında bana ağlayarak bakan ailem gözümün önüne geliyor. O ana geri dönüp bu anı görebilsem diyorum, ne kadar inanılmaz olurdu kimbilir... Ayrıca bu, İzmir'de çektiğim son fotoğraf.

Toparlandım sonunda. Akhisar'dayız, meşhur köfte yiyoruz. Yine yolu düşenlere şiddetle tavsiye ediyorum, düşmeyenler de yolunu düşürsün, o derece lezzetli. Bu nasıl köfte yemek derseniz, babamın araba unuttuğu cüzdanı almaya gitmişim. Acayip sıcaktı hava bir de.

Bursa'dayız. İznik Gölü etrafındaki yolda mola verdik 2 dakikalık. Manzara muhteşem.

Az sonra vizörden göreceğim kamyon ile bu fotoğrafları çekmekten vazgeçeceğim. Kestane şekeri almak için durduk bu sefer. Çok severim. Çok da lezzetliydi.

Akşam dayımlardayız, 8-10 kişilik bir kalabalık var. Herkes Gana'yı tutuyordu. Uzatmaların sonundaki penaltıda tam vurulurken "Kaçıracak" dedim, malum içgüdülerim tuhaftır, kaçtı ve o 8-10 kişinin delici bakışlarına maruz kaldım. Daha sonra penaltılarda totem yaptık topluca, birinde parmaklarımızı çapraz yaptık, diğerinde ben herkesi ayağa kaldırdım ama ne fayda.

3 Temmuz Cumartesi. Burada Mikado oynuyoruz kuzenlerle. Şu ışık hizasında görülen çubuk en değerli, 20 puanlık çubuk. Onu alabilen benim vahşi dansımı görüyorsunuz fotoğrafta.

4 Temmuz Pazar. Dönüş yolundayız, birini İstanbul'a gönderdiğimiz, birini de Adapazarı'nda bıraktığımız kardeşler yok. Bolu tünelinin çıkışından hemen sonra çekildi bu fotoğraf. Bu manzarayı bin kere de görseniz, her seferinde etkiliyor, ihtişamıyla.

Ve bu da yolculuğun son fotoğrafı, tuz gölü.

Tuhaf bir yolculuktu, daha önce hiç görmediğim manzaraları gördüm, hiç yaşamadığım duyguları yaşadım. Sevdiğim insanlardan ayrıldım, özlediğim insanları gördüm, yeni insanlarla tanıştım. Mezun oldum.

Buna benzer bir sonraki yazı, muhtemelen 2 yıl sonra, Ankara yolundan.

World Cup #2

2010-06-26T21:15:00.006+03:00

*vuvuzela olmasın lan. zorluyorum kendimi ama tahammül edemiyorum.

Uruguay - Güney Kore

ABD - Gana

Almanya - İngiltere

Arjantin - Meksika

Hollanda - Slovakya

Brezilya - Şili

Paraguay - Japonya

İspanya - Portekiz

Boldlar çıkmasını istediklerim, çıkar dediklerim, diğeri çıkacağına o çıksın dediklerim... Her neyse, bildiğiniz atmación işte. Dünya Kupası'nda eksik olmasın dedim. Gerçi biraz geciktik ama neyse. Uruguay zaten çıktı, ondan italik.
Portekiz - Brezilya maçı keşke grubun ilk maçı olsaydı da çıkmayı garantilemiş iki takımın sıkıcı maçı değil, bol golle bizi coşturan bir maç olsaydı.
Portekiz'den sonra sevdiğim belki de tek takım olan İspanya'nın, Portekiz'le eşleşmesi benim için bir dramdır.
Fransa ve İtalya'nın elenmesi de en çok istediğim şeylerden biriydi, oh oldu.
Ve ben fotoğraf bulup postu yayınlayana kadar gol oldu. ABD: 0 - Gana: 1. Not düşelim de, golden sonra Gana yazdın denmesin.

Keita

2010-06-21T12:49:00.003+03:00

Keita'yı çok severim. Gerçekten. Ekranda görünce yüzümü güldüren futbolculardan Keita. Galatasaray'dan ayrı tutsak bile izlemek gayet keyifli olan bir futbolcu, ki Galatasaray'da olması bulunmaz bir nimet bence bizim için. Özellikle sağ kanatta olması onu daha da kıymetli yapıyor gözümde.

Ama bu Keita'yı eleştirmem için engel değil. Bu blogda isteyerek veya istemeden oluşturduğum imaj objektiflik üzerine sanırım, çünkü gelen maillerde ve mesajlarda buna mutlaka değiniliyor. "Sezar'ın hakkı Sezar'a" mantığıyla yazıyorum, çünkü zaten öyle izliyorum futbolu. En hararetli, en gerilimli maçlarda, mesela Fenerbahçe derbilerinde bile yok yere kendini yere atan futbolculara kızarım. Sonuçta benim izlemek istediğim futbol bu değil. Biz adam gibi oynayalım ki, hakkımızı yeseler bile konuşmaya yüzümüz olsun.

Fenerbahçe maçında meydana gelen onlarca olaydan sonra hatırlanan tek şeyin hala Keita'nın su şişesi yüzünden kendini yere attığı an olması buna bir örnek. Şişeyi götürüp yetkililere teslim ettiğinde hiç kızmamıştım ama kendini yere attığında çok sinirlendim. Çünkü ertesi gün okulda Fenerli bir arkadaşımın gelip de onun yaptığını bana anlatmasını ve bundan utanmayı istemiyorum. Olay bu kadar basit. Bırakın utanmayı, bunu savunanlar bile var ama buna değinmeye lüzum yok bence.

Dün maçı tamamen izlemedim. Ancak Kaka ile Keita'nın yaşadıklarını gördüm. Yaptığım yorum şu oldu: "Kaka'ya verilen kart doğru. Ancak Keita'nın da sarı kart alması lazım". Evet, aynen böyle düşünüyorum. Sen zaten darbeyi almışsın, yere düşmüşsün, rakibin 2. sarı kartı büyük ihtimalle görecek ve oyundan atılacak; ne lüzumu var rol yapmanın? "Kimse Kaka'ya bir şey demiyor, herkes Keita'ya yükleniyor" diye ağlaşanlar var ama Kaka'ya denecek bir şey yok. Onun yaptığı hareket belli, aldığı ceza belli. Sorun Keita'nın durumunda.

Basit düşünmek lazım bu tür mevzularda. İşin içine taraftarlığı katıp suyu bulandırmanın manası yok. Rivaldo yüzünü tutup maçın kaderini değiştirdiğinde nasıl sinirlendiysek, buna da öyle sinirlenmeliyiz. Sen yapınca normal sayılıp karşı tarafınki ahlaksızlık veya fair play dışı sayılacaksa dengeyi nasıl kuracağız? Kendisi seyir zevki olan bir futbolcunun bu tür hareketlere girişmesi açıkça söyleyeyim: Midemi bulandırıyor. Her karakterde futbolcu izlemeyi seviyorum, sakin, heyecanlı, hırslı, saygılı, ya da ne bileyim karizmatik... Kimse tek tip olsun demiyorum. 11 tane Ergün Penbe'nin ne kadar sıkıcı olabileceğini biliyorum. Ama oyunu bu şekilde kirletmenin de lüzumu yok. Keita'nın da seviyesini düşürmesinin lüzumu yok.

World Cup #1

2010-06-15T13:25:00.005+03:00

Aslında aklımdaki dünya kupası yazıları bambaşkaydı. Her maçtan sonra madde madde yazacaktım. Ama maalesef çok kötü bir zamana denk geldi kupanın başlangıcı. O yüzden beceremedim.
Hiç yazı yazmamak da içime sinmiyor. O yüzden şimdiye kadar düşündüklerimden aklımda kalanları özet geçeyim (lan...).
Portekiz'liyim bu kupada. Portekiz'in olduğu her kupada Portekiz'i tutuyorum. Hatta Türkiye ile eşleşse bile tamamen bırakmam. Neden derseniz, bilmiyorum. Seviyorum. Ronaldo'nun ergen olduğu zamanlardan beri destekliyorum.
Böyle özellikle sevdiği, desteklediği bir takım olan insanları da pek severim. Yorumları filan daha eğlenceli ve öğretici oluyor.
İlk maçı (Güney Afrika - Meksika) yurtta izledik. Hoş, pek izledik denemez zira projeksiyon saat 17:00 olunca pek bir şey gösteremiyor. İzlerken bayağı zorlandık ama Gio süperdi. Gio gitmesin.
O maçı izlerken "Meksika'nın kalecisi Ömer Çatkıç'a benzemiyor mu lan?" dedim ve herkes onayladı. İki dakika içinde Ömer Üründül söyledi aynı şeyi. E ben bunu laf olsun diye söylüyorum. Ömer Üründül orada yorumcu olarak bulunuyor. Bunu söylediği için para alıyor. Bu nasıl adalet.
Kaldı ki vuvuzeladan daha büyük bir işkence varsa Ömer Üründül'dür. Bazen "hımhımhımhım" dediğini düşünüyorum. Zaten kimse dinlemiyor. www.banomerurundul.com yapsak ya.
Vuvuzela da ne pis bir şey arkadaş ya. Kupa maçlarının en güzel yanlarından biri, tribünlerden gelen o sestir. Tam tezahürat da gelmez ama acayip coşkulu, güzel bir ses gelir ya, hastasıyım onun. Mahrum kaldık resmen. Arı kovanı gibi.
Sivrisinek sesi duyunca "Maç mı var?!" heyecanına kapılır oldum bu vuvuzela yüzünden.
Yasaklansın demiyorum ama adabıyla çalınsın ya. Yasaklanması da vicdansızlık ama yasaklanırsa oturup ağlamam yani.
Chrome kullananlar, dünya kupasına özel temalar ve eklentiler çıkmış. Ben Portekiz temasını kurdum, çok da güzel oldu. Denemeye değer.
Çoğu maçın berabere bitmesi ve genelde az gol olması canımı sıkıyor yalnız. En az 3 gol filan olsun maçlarda. Beraberlik de minimum 1-1 olsun. 90 dakika oturup izliyoruz, bir gol keyfi yaşatın.
Çok gol diyince tabi Avustralya 4 gol yesin demiyorum. Almanya'dan da hiç hazzetmediğim için iyice içime oturdu. Gerçi yemek yap, sofra kur, sofra topla derken maçı izleyemedim ama olsun.
Hollanda'nın ilk golü de ne bal ya. Yazık, acıdım Danimarka'ya.
Paraguay yenseydi daha iyiydi, öyle istedim. Yine de en güzel maçlardan biriydi. Ayrıca Cannavaro süper lan. Her anlamda.
Bugün 17:00'da Portekiz maçı var, Fildişi ile. Heyecanlıyım haliyle.
Her gruptan çıkmasını istediğim takımları yazarak bu uyduruk postu kapatıyorum. PES oynayayım. Sonra da yemek yapayım, maç saatine kalmasın.

A: Meksika, Fransa.

B: Arjantin, Yunanistan.

C: İngiltere, Slovenya.

D: Avustralya, Gana.

E: Hollanda, Kamerun.

F: İtalya, Paraguay.

G: Portekiz, Fildişi.

H: İspanya, Şili.

İzmir.

2010-06-12T16:26:00.003+03:00

Bugün İzmir'de bir "İzmirli" olarak, kendimi İzmir'e ait hissederek geçirdiğim son gün. Hatta son saatler. Tam olarak 1 saat 23 dakikam var uçağa gitmeye. Şu an havaalanında, Cafe Kokpit'teyim. Dışarısı acayip sıcak olduğu için bir yandan Ice Tea, bir yandan su içiyorum. Cam kenarındaki ufak koltuklardan birine kendim oturdum. Diğerinde çantam, ceketim, ve laptop çantam var. Çektiğim sandalyede de valizime sığdıramadıklarımı koyduğum sırt çantası. Kafamı kaldırınca da büyük ekran bir televizyon görüyorum. Az önce Güney Kore - Yunanistan maçı 2-0 bitti.

Günlerdir aklımda İzmir'e dair, gidişime dair, mezun oluşuma dair bir yazı yazmak. Ancak ne yazacağıma da, nasıl yazacağıma da karar verebilmiş değilim, hala. İlk paragraf sadece sonradan hatırlamak içindi şu son saatlerimi. Bundan sonra ne yazacağıma dair hiçbir fikrim yok.

İzmir, şu virgülden sonra aklıma milyon tane şeyi getiren şehir benim için. Evim desem olmaz, ama bir nevi ailemden ayrı çıktığım evim. Kafamı nereye çevirsem güzel bir şey gördüğüm evim. Canımın en sıkkın olduğu anda bile, 169'un camına başımı dayayıp körfeze bakınca huzur bulduğum evim. Hayatıma çok şey katan, bakış açımı çok değiştiren, beni başka birine dönüştüren evim. Muhteşem insanlarla tanıştığım evim.

Geçen gün Yeşim ve Yazgülü'yle son defa Kordon yapalım diye çıktığımızda, yine 169'a bindik, ve ben yine deniz manzaralı olacak tarafa oturdum. Takıntı oldu artık zaten. Güzelyalı taraflarına geldik. Güneş batmaya başladı, körfez hafif dalgalı, kulağımda birden Sezen Aksu "Eskidendi çok eskiden" diye girince içim ezildi. Hatta yüreğim sıkıştı, benim hayatımın son 5 senesi boyunca aşina olduğum (ve tam şu an Yazgülü aradı) o manzarayı artık görmeyip sadece hatırlayacağım fikriyle. Gözlerim de doldu ama çaktırmadım kimselere. Bol bol baktım o manzaraya. O kadar.

İzmir'e ilk geldiğimde nefret ettim. "Bu kadar övdüğünüz şehir bu mu?" diye düşündüm hep, "Bir olayı yok ki İzmir'in!" dedim. Zamanla gördüm ne olayı olduğunu, neden bu kadar övüldüğünü, neden bu kadar sevildiğini, nasıl aşık olunduğunu, ayrı kalmanın nasıl zor geldiğini. Çok şaşırdım hep "Sıkıldım İzmir'den" diyenlere. Gün geçtikçe onu da anladım. O sıkılma duygusunu çok derinden hissettim. "İnsanları çok güzel" diye övdüğüm İzmir'in insanlarından sıkıldım en çok. Bıktım aslında. Çok dedim "Bitse de gitsek" diye. Sonra tekrar aşık oldum, pişman oldum sıkıldığım, bıktığım için. Hep böyle dengesiz bir ilişkimiz oldu İzmir'le.

Ve hayatımda ilk defa, evimden başka bir yere giderken içim kıpır kıpır oldu. İlk defa evime dönerken yaşadığım sevinci gölgeleyecek kadar arkamda bırakmaya üzüldüğüm insanlar oldu. Belki de arkadaşlıkların nasıl olması gerektiğine dair en çok şeyi İzmir'de öğrendim. Dostluklarımın kıymetini öğrendim.

Hayat görüşüm değişti, baştan aşağıya. Ben değiştim. 6 Eylül 2005'te kayıt yaptırmak için o okulun kapısından giren Sinem'le şu an karşılaşsak, anlatacak, öğretecek çok şeyim olur. Bu anlamda hocalarımın kıymeti büyük. Öğrenmeyi öğrendim. Hayır demeyi öğrendim. Kibar olmayı öğrendim. Saygı duymayı öğrendim. Ayakta durmayı öğrendim. Karşımdakini anlamayı öğrendim. Başka açılardan bakmayı öğrendim. Sabretmeyi öğrendim, ne kadar sabredebilirsem.

Büyüdüm. Değiştim. İzmir'e bu yüzden çok borçluyum.

Ve bu yüzden İzmir'i hep çok özleyeceğim. Her zaman.

Maşallah #12

2010-06-05T19:44:00.006+03:00

En son maşallah'ı yayınladığımda şubat ayındaymışız. Döne döne izlediğimiz mini dizi Lost in Austen'ı geçtiğimiz günlerde tekrar izleyince artık Çokeşlilik'e de almayarak haksızlık ettiğimiz Wickham a.k.a. Tom Riley'e bir maşallah dememiz gerektiğini düşündük. Voodoo Girl ayarında söylersek, "Drop-dead gorgeous".

Eğer bir Jane Austen ve/veya bir Pride and Prejudice hayranıysanız ve bu diziyi hala seyretmediyseniz, çok ciddiyim, seyredin. Hayatım boyunca en çok keyifle izlediğim şeylerden biriydi bu mini dizi. Düşünün, o derece. Ve evet, "Bunun nesi yakışıklı" ayarındaki erkek yorumlarına hazırım. Diziyi izleyen hanımlardan destek bekliyorum.

***

Mr. Wickham: Miss Price, I fear that your life with Mr. Collins may be short of gaeity. If you find yourself nonplussed by the anticipated pleasures of married life, call upon me and I shall redress the deficit.
Amanda Price: Full marks for trying, George, but I wouldn't have my deficit redressed by you if you were the last man on earth.

***

Mr. Wickham: You have chosen precisely the man I wish for you to choose. Swellerando, master of Pemberley. Brava!

***

Amanda Price: Wickham! You are a bastard, but you are the right bastard at the right time.

Mr. Wickham: One does one's best.

de, mi, ki

2010-05-30T13:37:00.002+03:00

Biz sürekli çabalıyoruz ya; yok "'Dahi' anlamındaki 'de'yi ayrı yazın", yok "Soru eki 'mi' ayrı yazılır", yok noktalama, yok imla... Neden çabalıyoruz? Noktalama, senin yazılı dilde ifade ettiğin cümlelerde nerede vurgu yaptığını, ne demeye çalıştığını, hatta yeri gelince o cümlelerin ne anlama geldiğini belirler. Adam gibi noktalama kullanmayan ve imlasına dikkat etmeyen insanların yazılarına okurken yorulduğumuz için istiyoruz herkesin dikkat etmesini. Lakin geçen gün bu mevzuyu düşünürken aklıma şu geldi, ya 'de'yi ayrı yazmayanlar bizim yazdıklarımızı anlamıyorsa? Ya o kadar dikkat etmemize rağmen istedikleri gibi anlıyorlarsa? Boşuna mı uğraşıyoruz?

Söyleyeceklerim bu kadar hakim bey.

Lost

2010-05-25T11:07:00.003+03:00

Yazı spoiler içermez. Gönül rahatlığıyla okuyunuz. Hala izlemediniz mi ayrıca yahu?

2007 Haziran'ındayız. Finaller bitmiş, ben bir arkadaşım Ankara'dan İzmir'e gelecek diye iki gün daha fazla İzmir'de kalmaya karar vermişim. Boşluğa düştüğümden herkesin öle öle "İzle şunu artık" dediği Lost'u almışım bir internet kafeden, bütün birinci sezon. Odaya geliyorum, CD'yi takıyorum, Jack'in gözüne bakıyorum ve tık! CD takılıyor. "Allah allah" diyorum, baştan başlatıyorum, yok, CD bozuk. Gidiyorum geri internet kafeye, çemkiriyorum ama adam değiştirmiyor. Zaten sonra başımıza bir takım olaylar geliyor ve ben iki gün sonrasına olan biletimi depresyona girdiğimden o akşama aldırıyorum ve eve gidiyorum.

Sonra babam hariç ailece Adapazarı'na, akraba ziyaretine gidiyoruz. Uzun bir süre kalıyoruz. Arada benim bir - bir buçuk haftalığına eve dönmem gerekiyor. Tabi babam işe gittiği için akşam yedilere, sekizlere kadar evde yalnızım, Mersin'deki arkadaşlarım da hep bir yerlere gitmiş, zaten gitmeseler de o kadar sıcaklarda dışarı çıkılamazmış, sıkılıyorum. Bir iki film izliyorum ama yok, filmle olacak iş değil. "Takayım şu Lost CD'sini evdeki masaüstü bilgisayara, artık çalışmazsa gidip başka bir kafeden alacağım" diyorum. Neyse ki laptopta çalışmayan CD, bilgisayarda çalışıyor ve yapacak işi olmayan ben, ilk sezonu yanlış hatırlamıyorsam 5 günde bitiriyorum.

Hemen ikinci ve üçüncü sezonları peş peşe izledim. Kalan sezonlar da artık bekleyerek izlendi, bitirildi. Dün, dizi başladığı halde hala, inanamayarak "Resmen finali izliyoruz ya" nidaları eşliğinde izledik finali. Bitti. Sessizlik oldu. O an acayip bir boşluğa düştüm, artık haftaya, iki hafta sonra, 3 ay sonra, bilmem kaç ay sonra izleyecek yeni bir Lost bölümünün olmadığını fark ettim. Zira bugüne kadar hayatımdaki dizileri, 'Lost vs Others' şeklinde ayırdığım için, hiçbir dizide Lost izlerken aldığım tadı alamadığım için, hayatımdan bir parça eksildi resmen.

Sonu da berbattı, bilmem neydi diyen insanlar var ama ben katılmıyorum. Son iki sezondur bu ayarda bir şey geleceğini tahmin ediyorduk zaten. Hele ki "6 sezon izledim, zehir zıkkım olsun" diyenlere hiç katılmıyorum. Bu diziyi izlerken aldığın keyfi nasıl yok sayarsın, anlamam.

Neyse, uyarmadan spoiler veren ayarsız vatandaştan kaçabilmeyi başararak izledik finali, bitirdik diziyi. "Ben bütün sezonlar bitince izleyeceğim" diye bekleyen arkadaşlara da geçmiş olsun diyelim. O kadar karalama kampanyası yapıldı ki ben olsam hiç izlemezdim artık herhalde.

Sen Çaldır Ben Ararım

2010-05-24T17:24:00.002+03:00

Her google analytics arama sonuçları yazısında "Bunlardan öte ne olabilir" diyorum ama her seferinde lafımı ağzıma tıkıyorlar. Bu sefer bambaşka bir kitleyle baş başayız.

geowvns/gaeowyns/geownys: Tamam seçtiğim nick biraz tuhaf ama basit: eowyn + gs. Yok ben ezberleyemem diyorsan ısrarla google'a aratacağına sık kullanılanlara filan ekle güzel kardeşim. Azımsanamayacak kadar çoklar bir de. Gerçi amacına ulaşmış, bana ne.
15. izmir kitap fuarına gittim: Ben de gittim. Çok güzeldi.
barcelona song lalay la laa: Çok manyak görüyoruz da google'a melodiyi lalala metoduyla yazanı yeni görüyoruz. Maşallah.
battle for middle earth oynarken 5 dakika sonra yenildiniz yazısı çıkıyor: Belki de oynamayı beceremiyorsun yavrucuğum?
brad pitt obsesyon: Artık geçti o ya. Yaşlandı adam. Başka obsesyonlar bul bence.
bülent ortaçgil sen hep kendine duvarlar ördün: Evet Bülent ya, bir kere de laf dinle! Yok, anca bildiğini oku sen.
christian beatles kızmı: Kızoğlankız. Hayret bir şey.
colonel kurtz kimdir: Tuncel Kurtiz'dir. Serbest çağrışımın gözü kör olsun. Bir de kimdir diye arama yapanların.
jeux de sanctis altyazı: Jeux D'enfants'daki erkek De Sanctis'miş, bu da Lost'un sonunda açıklanıyormuş.
jonathan rhys meyers sarhoş: Bunu söyleyip beraber güldüğümüz, ismini vermek istemeyen bir arkadaş yorumu: "Oluuur, sarhoş da gider, ayık da!"
mimimimimimi anlamı: Haydi lililililili.
noodle eriştesi nerelerde satılır: Onun ne olduğunu bilsen, bulacaksın aslında çekirge. Sabır.
russell crowe kilo body of lies: Sonradan vermiş biraz ya. Kemikleri iri onun, yapacak bir şey yok.
suç ve vicdan: "jeux de sanctis" kadar acınası olmasa da, var bir potansiyel.
tırnağımın bir tanesi kapıya sıkıştı: Kalanlarla yetinmeyi öğreneceksin.
www.dailymotion.com dan not gonna get us şarkısını facebookta paylaşmak istiyorum: Maalesef hayatta her istediğimiz olmuyor.

Prince of Persia

2010-05-24T15:24:00.003+03:00

Fotoğrafına değil dokunmak, bakamayacak kadar ciddi bir yılan fobim olmasına rağmen bu filme gittiysem şu güzel insanın hatrınadır. Bu tür bir filmden ne bekliyorsanız karşılıyor. Yüzüklerin Efendisi ayarında bir epik destan değil, Karayip Korsanları kıvamında bir tarihi macera seyrediyorsunuz; Jerry Bruckheimer imzası var neticede. Güzel film. İzlenecekse mutlaka sinemada izlemelik.

Zeki, Çevik, Ahlaklı

2010-05-22T14:56:00.001+03:00

Ve biz adamı gönderiyoruz. Hayret bir şey. Ağlayacağım resmen ya.

21 Mayıs 1864

2010-05-21T13:40:00.007+03:00

Sanırım bizim sorunumuz, kendimizden, yok olan halklardan, sürgünden, soykırımdan sürekli bahsetmememiz. Konuşuldukça gerçeklikten uzaklaşıyor, ve çirkin insanların ağzına sakız oluyor zaten. Belki böylesi daha iyidir. Ama yine de unutulması, ondan bile korkunç. Ben, kendi dilimi bile bilmeyen bir Çerkes'im işte, bir soykırım daha nasıl olabilir?

21 Mayıs 1864; 300 yıl süren Kafkas - Rus savaşlarının sona ermesi ve Kuzey Kafkas halklarının sürgüne zorlanmasının başlangıç tarihidir. Bu tarihten sonra Çerkes toplulukları dünyanın çeşitli ülkelerine dağılmışlardır. Sürgün süreci içerisinde birçok insan hayatını kaybetmiş, sürüldükleri topraklarda ise hastalık, açlık ve yoksulluk gibi problemlerle karşı karşıya kalmışlardır.

...

Modern tarihin en büyük kitlesel nüfus hareketlerinden biri olan Çerkes sürgünü esnasında deniz gibi kan akıtıldı. Gemiye binmek için aç bîilaç kıyıda yağmur çamur içinde, ölüm iniltileriyle bekleşenler, yanaşan gemiye üşüşüp taşıma kapasitesinin çok üzerinde biniyorlardı. Gemiler de daha fazla para alabilmek için çok yolcu alıyor, bu yüzden fazla yol almadan batan gemilere sık rastlanıyordu. 1864 Mayısında, Trabzon'daki Rus konsolosunun yazdığına göre 30 bin kişi açlık ve hastalıktan kırıldı. Gemilerde hastalık alameti gösteren olursa derhal denize atılırdı.

Daha fazla bilgi için: 1, 2.